22.1.08

το τοστ της ρεβέκκας

Όπα, τι έγινε εδώ; Τι μου ψιθύρισε απόψε η Regina; Ή μήπως η Ρεβέκκα; "Άκομη και γι' αυτό θα νιώθεις τύψεις; Βρες τουλάχιστον κάτι πιο πραγματικό για το οποίο να αισθάνεσαι άσχημα.". Και θυμάμαι τι μου είχε πει και εκείνη τη νύχτα ο Κεμάλ μου, "Πιστεύω πως είσαι πολύ πιο ικανή να κρίνεις από πολλούς άλλους. Έχεις αισθητήριο.". Κι εγώ τώρα απορώ, τι στο καλό συμβαίνει με την αυτοπεποίθησή μου; Πότε θα ξεπεράσω τους ψυχαναγκασμούς και τις ιδεοληψίες μου; Πότε θα κοιτάξω τον εαυτό μου στον καθρέφτη και θα τον αγαπάω; Ή μάλλον πότε θα πάψω να κοιτάω τον εαυτό μου στον καθρέφτη γιατί απλά δε θα το έχω ανάγκη; Θα ήθελα εδώ και τώρα ένα διαγώνισμα γεωμετρίας, να φτιάξω σχήματα, να βρω την άγνωστη πλευρά και την άγνωστη γωνία και να νιώσω καλά. Δεν έχω ούτε άλλα αστέρια, ούτε άλλη αστερόσκονη. Το ταξίδι που πέρασε ήταν ένα όνειρο, που μπορεί στιγμιαία να έγινε εφιάλτης αλλά μετά επανήλθε και μου άφησε κάτι το παράξενο και ωραίο μαζί. Ψάχνω το καπέλο μου, δεν υπάρχουν άλλα παράξενα ή μήπως υπάρχουν; Επέστρεψα στην πραγματικότητα ή μήπως όχι; Θα χαμογελάσω ή μήπως... ναι; Χα, σε ξάφνιασα αγαπητέ περίεργε! Φιλιά πολλά, ένα τοστ με περιμένει!

10 comments:

YoryiA είπε...

Κάποια φάση της ζωής μου πίστευα πώς οι άνθρωποι που προσπαθούν πάρα πολύ να "τα βρουν με τον εαυτό τους" και τέτοια, έχουν τελείως λάθος αντιμετώπιση ως προς το όλο ζήτημα: το κόλπο, κατά τη γνώμη μου, ήταν να αγνοήσεις τελείως ό,τι ελλατώματα έχεις, να μην επιτρέπεις σε κανέναν εξωτερικό παράγοντα να σε επηρεάζει και να χρησιμοποιείς το δυναμικό που έχεις μες το κεφάλι σου (και όλοι έχουμε, ακόμα και στις χειρότερες στιγμές μας) για να προσαρμόσεις τον κόσμο γύρω σου στα δικά σου μέτρα.
Τότε βέβαια ήμουν κι εγώ πιο πιτσιρίκα και τα κατάφερνα - όχι πάντα, ούτε πολύ καλά. Τώρα πια έχω αρχίσει να ψιλοαμφιβάλλω ότι αυτή είναι η σωστή μέθοδος.

Ok, τίποτα χρήσιμο δε κατάφερα να πω. Δε ***

kiara είπε...

Ok, πιστεύω πως αφού απευθύνεσαι σε εμένα, εγώ θα κρίνω αν μου είναι χρήσιμο αυτό που λες έτσι;
Κατά δεύτερον, ο εαυτός μου έχει αρχίσει να σε καταβάλλει γι' αυτό σταμάτα να του δίνεις δικαιώματα. Τώρα θα μου πεις και θα ΄χεις δίκαιο εγώ στόλισα το δικό σου με κορδέλες και αστερόσκονες και δεν παραπονιέσαι!:P
Τώρα, σε αυτό που είπες, αυτό το οποίο περιέγραψες δεν είναι πάλι ένας τρόπος συμφιλίωσης με τον εαυτό; Βασικά, προσωπικά πιστεύω πως ολόκληρη η ζωή είναι ένας αγώνας συμφιλίωσης (με πάρα πολλά πράγματα) και ταυτόχρονα αυτοαναίρεσης γι' αυτό και μας μπερδεύει. Γιατί πρέπει ταυτόχρονα να με αγαπώ αλλά και να με αλλάζω για να με κάνω καλύτερο. Γιατί, αν δεν έχω στόχους για τον εαυτό μου, δεν έχω τίποτα. ο Franken αν δεν κάνω λάθος είχε γράψει πως ολόκληρη η κινητοποιημένη συμπεριφορά έχει τη βάση της στον επιθυμητό εαυτό. Δεν υπάρχει κανείς, μα κανείς άνθρωπος χωρίς επιθυμητό εαυτό*. Το στοίχημα είναι να μπορώ να αγκαλιάσω το μάρμαρο που έχω και να φτιάξω από αυτό κάτι πραγματικά όμορφο.

*μπορεί ο επιθυμητός εαυτός να είναι κάτι πραγματικά ηλίθιο αλλά δεν έχει σημασία.

Jason είπε...

Στην αρχή διάβασα το ποστ της Ρεβέκκας, αλλά τελικά ήταν το τοστ της Ρεβέκκας. Πάλι καλά που το κατάλαβα. Και λίγο πιο πέρα, η Regina. Και λίγο παραπέρα, η Μυρσίνη, το αγαπημένο μου όνομα, η αδερφή μου, η γιαγιά μου, το νησί μου. Ωραία παρέα μαζευτήκατε εδώ. :)

Επί του θέματος, εγώ ίσως είναι που είμαι ακόμα πιτσιρίκος, όπως ήταν κάποτε η yoryia, ίσως είναι που, αν έχω καταλάβει κάτι όσο ελάχιστα έχω προλάβει να μεγαλώσω, είναι ότι θα ήταν τόσο μα τόσο όμορφα να έμενα για πάντα πιτσιρίκος - που τελικά τέλος πάντων θα συμφωνήσω ότι ο χρόνος περνάει πολύ γρήγορα για να αναλώνεται κανείς σε ψυχαναγκασμούς. Η συμφιλίωση στη ζωή συνήθως έρχεται με τον καιρό και σπάνια μέσα από προσπάθεια και αγώνα. Η βροχή και η θάλασσα γλύφουν το μάρμαρο και του στρογγυλεύουν τις άκρες.

kiara είπε...

jason τολμώ να πω ότι ο χρόνος επικυρώνεται ως έννοια μέσα από την προσπάθεια και τον αγώνα. Αυτά που γράφονται μέσα μας είναι οι εμπειρίες της ζωής και το πως αλληλεπιδρούμε εμείς με αυτές. Πρέπει να έχουμε θάρρος, να το παλέψουμε, έτσι νομίζω.
:)

Jason είπε...

Αυτό που είσαι, λένε, δεν αλλάζει. Αλλάζει αυτό που νομίζεις ότι είσαι.

Ίσως αυτή να είναι η συμφιλίωση.

kiara είπε...

Χμμμ... Ποιοι το λένε αυτό;:P Αν δεν υπάρχει δυνατότητα τροποποίησης της συμπεριφοράς τότε νομίζω πρέπει να βάλουμε λουκέτο στον κλάδο της κλινικής ψυχολογίας, στον κλάδο της εκπαίδευσης καθώς και σε άλλους που δεν μπορώ να σκεφτώ τώρα. Τα πράγματα δεν είναι τόσο απλά όσο φαίνονται με το ζήτημα εαυτός. Η επιστήμη πάντως δεν έχει καταφέρει να βγάλει άκρη ακόμη, αν και φαίνεται να υπάρχουν στοιχεία ιδιοσυγκρασίας τα οποία είναι πιο στέρεα αλλά ταυτόχρονα υπάρχουν και χαρακτηριστικά πιο ρευστά.Προσωπικά θα θεωρούσα τραγική τη διαπίστωση ότι δεν μπορώ να αλλάξω τον εαυτό μου από καμία άποψη και ακόμη περισσότερο ότι με τα χρόνια θα αρχίσω να με βλέπω ως κάτι το οποίο δεν είμαι.
:)))

Jason είπε...

Να σου πω.
Εγώ στην κλινική ψυχολογία ως κλάδο δεν πίστευα ποτέ ιδιαίτερα και δεν πιστεύω. Τη θεωρώ βάρβαρη επιστήμη, αν θεωρήσουμε πρώτα ότι αποδεχόμαστε ότι είναι επιστήμη. Και ακόμα περισσότερο δεν πιστεύω στη θεωρητική ψυχολογία.
Η εκπαίδευση είναι μια άλλη ιστορία. Κάποιος κύριος, που δε θυμάμαι τώρα ποιος ήταν, είχε πει ότι ο άνθρωπος με την πάροδο των χιλιετιών, δε γίνεται εξυπνότερος, παρά μόνον η ποσότητα των γνώσεών του αλλάζει. Ίσως αυτός να είναι ο ρόλος της εκπαίδευσης, όχι τόσο να πλάθει την ίδια την προσωπικότητα του ατόμου, αλλά κυρίως να τον εφοδιάζει με πολύτιμο υλικό που δίνει διαφορετικές διεξόδους για την έκφραση αυτής της προσωπικότητας, την εκφορά της.
Αλλά ακόμα και αν δεχθεί κανείς ότι δεν είναι έτσι, η εκπαίδευση θα έλεγε κανείς ότι έχει να κάνει κυρίως με τη σμίλευση της προσωπικότητας.
Η προσπάθεια να συμφιλιωθεί κανείς με τον εαυτό του, έχει περισσότερο να κάνει με το χαρακτήρα.
Ως προς αυτόν, υποθέτω, λένε (δεν ξέρω ποιος, είναι φράση :-) ), ότι αυτό που είσαι δεν αλλάζει κλπ..
Ίσως μόνο γλυκαίνει λίγο με τον καιρό, αν σε βρέχει βροχή ή θάλασσα, ή σκληραίνει ή ραγίζει αν περνάς από σεισμούς και ηφαίστεια. Διαδρομές που δεν επιλέγεις πάντα.

kiara είπε...

Βάρβαρη η κλινική ψυχολογία; Γιατί βρε; Λίγο άδικος δεν είσαι; Η ψυχολογία αμφισβητείται, ναι, ως επιστήμη . Όμως το γεγονός της επιστημονικής δραστηριότητας στο χώρο της ψυχολογίας πίστεψέ με, είναι δύσκολο να το αμφισβητήσεις.
Η εκπαίδευση τώρα; Είναι δύσκολη περίπτωση... Πάντως, ως προς το θέμα εξυπνάδα κοίταξε λίγο το flynn effect.
Εγώ δε διαχωρίζω το χαρακτήρα από την προσωπικότητα. Απλά, διαπιστώνω ότι κάποια χαρακτηριστικά είναι πιο ρευστά από κάποια άλλα.
Ε αυτά σε λίγες γραμμές.
Τα λέμε!
:)

Jason είπε...

Το Flynn effect έχει να κάνει με το IQ, το οποίο επίσης δε θεωρώ καθόλου αξιόπιστο. Αντιθέτως, πιο αντιπροσωπευτικό των ικανοτήτων του ανθρώπου θεωρώ το EQ (Emotional Quotient), παρά μία σειρά από κουιζ και προβληματάκια - σε κάθε περίπτωση όμως με ενοχλεί λίγο η μανία να τα εκφράζουμε όλα με αριθμούς.
Τέλος πάντων, έχουμε ξεφύγει πολύ από το θέμα, θα τα ξαναπούμε σε επόμενο post.
Φιλιά.

kiara είπε...

Όντως ξεφύγαμε και δε θέλω να μπω στο θέμα νοημοσύνη. Απλά λέω ότι τα πράγματα είναι πολυπλοκότερα από όσο φαίνονται. Και οι γενικεύσεις δε μας βοηθάνε.
Πάω να διαβάσω το ποστ (όχι το τοστ) σου γιατί είναι ιστορία και ανυπομονώ!
:)