20.1.08

τίτλος

Και ξετρελλάθηκα ξανά!
Και ζήλεψα ξανά!
Και πόνεσα ξανά!
Και διεπίστωσα ξανά!
Ξανά, ξανά, ξανά!...

Και να μην μπορώ να βγάλω από το μυαλό μου εκείνα τα μωβ μεταξένια φτερά που μου είχε ζωγραφίσει πάνω στο χέρι η Ειρήνη σε προφίλ! Εκείνα τα φτερά που τα περνούσα ξανά και ξανά από πάνω για να μη σβήσουν!

Πόσο μου τη δίνει που τελικά τα άφησα!
Πόσο μου τη δίνει που δε βρήκα ποτέ το θάρρος να τα χτυπήσω μόνιμα!
Πόσο μου τη δίνει που θα το έκριναν όλοι, ο καθένας για δικούς του λόγους!
Πόσο μου τη δίνει που με κόφτει τόσο πολύ η άποψή τους!
Πόσο μου τη δίνει, μου τη δίνει, μου τη δίνει!...

Και ήταν εκεί, από τη μέσα πλευρά, στο κάτω κάτω μέρος της κερκίδας, αμέσως πάνω από την παλάμη, σε σημείο ανύποπτο, που σε ξαφνιάζει, γιατί δεν περιμένεις να δεις κάτι τέτοιο, όπως μου είχε πει μια φορά ο Γιώργος, τότε που τον κοίταζα και τον θαύμαζα, τότε που... Και μου είχε πει, ή θα ήταν πολύ όμορφο να βάλεις αστέρια, ναι ήταν ωραία ιδέα, όμως εμένα εξακολουθούσε να μου λείπει εκείνη, που είχε γίνει μέρος του σώματός μου... εξακολουθεί να μου λείπει...

Εντάξει, έχω ξεχάσει πώς να ξεχνιέμαι, έχω αρχίσει να το αποδέχομαι. Τι ν' απέγινε όμως τελικά ο Λεωνής, τη βρήκε ξανά την τέχνη του;

shshshsh... μην κλάψεις... θα 'θελα ένα τραγούδι, θα το 'θελα τόσο πολύ... να κλείσω τα μάτια και να ταξιδέψω μέσα στα φαντασία μου... να ερωτευτώ βαθιά, τόσο βαθιά, να χαθώ μέσα στις στιγμές... να φύγω, να κρυφτώ πίσω από εκείνο το κτήριο το παλιό φτιαγμένο με πέτρες, πίσω από την τάξη μου και να μεταμορφωθώ, να ανεβώ ψηλά, και να πλάσω περιπέτειες μέσα στις οποίες όλοι είναι υπέρηρωες... Το βράδυ, να πάρω ένα φακό και το βιβλίο μου και να τα κρύψω κάτω από το μαξιλάρι για να το διαβάσω κρυφά από τον πατέρα μου... και χρόνια μετά να κάτσω μπροστά στο χαζοκούτι και να δω ακόμη ένα επεισόδιο της Milagros όπου πάλι θα τύχουν όλα τα άσχετα, απλά και μόνο για να δω τον Ivo να τη φιλάει. Από πότε έγινε κακό το να ονειρεύεται ένα κορίτσι τον πρίγκιπα; Έτσι δε λένε όλα τα παραμύθια; Είναι κακά τα παραμύθια; Ο Αιμίλιος θα πάρει το μήλο του και θα μου το δώσει να το δαγκώσω. Όμως, εγώ θα το δώσω στη γάτα μου γιατί δεν έχω δόντια να το δαγκώσω και αυτή θα πνιγεί και θα την πλύνω με τα δάκρυα μου και θα την βάλω να κοιμηθεί στα πόδια μου όπως κάθε βράδυ. Και δε θα περιμένω ούτε αυτόν, ούτε αυτήν αλλά θα κοιμηθώ έναν ύπνο χωρίς όνειρα...