15.1.08

96 or a vintage ribbon

Είναι περίεργη η ζωή δίχως έμπνευση... Μου φαίνεται πολύ περίεργο όλο αυτό, να γράφω σε μια γλώσσα που δεν είναι δικιά μου. Δεν ξέρω ελληνικά κι ας τα ξέρω καλύτερα απ' όλους. Στα μαθήματα της γλωσσολογίας η καθηγήτρια απορούσε απίστευτα μαζί μου, ήταν σαν να ήξερα τι θα πει πριν το πει. Κι όμως δεν μπορούσα να μιλήσω στα ελληνικά, ντρεπόμουν τόσο, μου φαινόταν τόσο ψεύτικο, να ανοίξω το στόμα μου και να μιλήσω πώς, να πω τι; Καταλαβαίνεις; Καταλαβαίνεις τι λέω; Είναι περίεργα να ζεις εδώ, που αξία σου μετράται από τη μάρκα του αυτοκινήτου σου, από το ποιο είναι το όνομα της οδού από την οποία παίρνεις τα ρούχα σου...

Κι εγώ πάντα, βιαζόμουν, βιαζόμουν τόσο πολύ... είχα τέτοιο πάθος, σαν την Ισαβέλλα και κανείς, κανείς δεν μπορούσε να με καταλάβει, ούτε κι εγώ μπορούσα να καταλάβω πως έτσι έπρεπε να γίνω, πως έπρεπε να είμαι το παράξενο παιδί που διάβαζε μόνο στη βιβλιοθήκη, που προσπαθούσε με μανία να μετρήσει τα άστρα και είχε μια και μόνη αγωνία, πως θα χτυπούσε το κουδούνι και δε θα το άκουγε, και οι άλλοι θα γελούσαν, ο καθηγητής δε θα μπορούσε να καταλάβει και θα της έδινε εκείνο το περίεργο μέτρο να μετρήσει αποστάσεις δίχως νόημα... Όχι, δεν μπορούσε να καταλάβει, ούτε και τώρα μπορεί, από τι και ποιον κρύβεται.

Μπορώ να κουβαλήσω πάνω μου όλα τα μυστικά του κόσμου, όμως κανένα δικό μου, είναι το καθένα ένα αγκάθι που με φορτώνει με μοναξιά και ευθύνη. Δεν είναι δικές μου αυτές οι γραμμές, ανήκουν σε εκείνο το κορίτσι που κάποτε ήμουν, είναι όλες κλεμμένες, τις πήρα ενώ προσπαθούσαν να εισχωρήσουν μέσα της και τις αγκάλιασα προσπαθώντας να τις κάνω δικές μου. Πάντα τα 'πιανα γρήγορα αλλά τόσο συχνά τα άφηνα να πέσουν φοβισμένη από την αμφισβήτηση ζωγραφισμένη με κραγιόν πάνω στο σκωπτικό χαμόγελό τους/σας.

Κλειδώθηκαν, κλειδώθηκαν όλα μέσα μου αλλά εγώ εξακολουθώ να επαναλαμβάνω τις λέξεις για να τις εμπεδώσω. Ποτέ δε σταματήσατε να μου φωνάζετε, ποτέ δε σταμάτησε να δένεται το στομάχι μου κόμπο και να με πονά αφόρητα, ποτέ δεν έπαψα να πιστεύω πως αν πω πολλές φορές συγγνώμη ίσως σταματήσουν τα προβλήματα σε όλο τον κόσμο, ποτέ δεν έπαψα να πιστεύω πως ο κόσμος, είμαι εγώ, αλλά είσαι κι εσύ, γύρω από τον κάθε ένα περιστρέφεται όλος ο κόσμος... αν πω ολάκερος θα κάνει αυτό τη γραφή μου ωραιότερη ή απλά θα μου προσθέσει δηθενιά; Η αληθινή ποίηση ποτέ δε γράφτηκε με λέξεις κι εγώ δε θα πάψω ποτέ να ζηλεύω και να υποφέρω βλέποντας τον αμοραλισμό σου.-



Πόσες φορές πρέπει να το πούμε; Μη μου θυμώνετε... δεν είμαι πάνω από 5 χρονών.

update: Ribbon, ribbon λέγεται η κορδέλα στα αγγλικά! Πώς μας διέφυγε;...

9 comments:

Surrealist είπε...

Σ΄ ευχαριστώ, σου απάντησα και δίπλα,
σύντομα θα προσθέσω σύνδεσμους και άλλων φίλων θα είσαι μέσα,
όχι για άλλο λόγο,
αλλά γιατί είσαι ταξίδι...
με ταξίδεψες... κξεκουράστηκα, σκέφτηκα, γαλήνεψα... σε άκουσα...
όλα υπέροχα θα ξαναπεράσω...

Συγνώμη που δε γράφω σχετικά με την ανάρτηση, αλλά είναι τόσο υπέροχα διατυπωμένα όλα της που δεν έχω να προσθέσω ή να παραθέσω,
εξάλλου εξεπλάγειν,
διότι είναι από τα λίγα blog που μου αρέσουν πολύ, πάρα πολύ!

Κυρία μου να είμαστε καλά και τα λέμε, είμαστε κοντά! Έναμπλοκοβήμα δίπλα... :}

Την καλησπέρα μου!

kiara είπε...

Σε ευχαριστώ... αλήθεια, σε ευχαριστώ με όλη μου την καρδιά.
:)

Jason είπε...

Θα ήταν τότε κάπως άκαιρο και άτοπο να σχολιάσει κανείς τώρα και σ' αυτό εδώ το κείμενο ότι γράφεις πολύ ωραία, θα αρκεστώ να σχολιάσω ότι η μοναξιά γεννάει έμπνευση και η έμπνευση βρίσκει το δρόμο της αργά, όπως αργά ζυμώθηκε.

Θα περνάω.

YoryiA είπε...

Το παθαίνω κι εγώ αυτό (αυτό με τη γλώσσα, εννοώ). Αν και μιλάω άπταιστα ισπανικά,κάτι φάσεις τρώω κάτι απίστευτες φρίκες ψάχνοντας να βρω τη σωστή λέξη. Το χειρότερο είναι ότι, τελευταία, το παθαίνω και με τα ελληνικά.

ΥΓ: Ισαβέλλα? Ποιά εννοείς? Του Φερδινάνδου? Πότε δεν την είχα σκεφτεί ως άνθρωπο με πάθος...

kiara είπε...

jason,
είσαι πολύ γλυκός! Το νιώθω αυτό που λες...
:)
yoryia,
άσε, η γλώσσα είναι πολύ περίεργο πράγμα, είναι απίστευτα διαδικαστική γνώση κι ας το ξεχνάμε! Γι' αυτό και κάνει τα δικά της! Δε σου 'χει τύχει ποτέ να ξεστομίσεις λέξεις και φράσεις που δεν είχες ιδέα ότι τις ήξερες;;)
υ.γ. Αναφέρομαι στην Ισαβέλλα Μόλναρ του Δημήτρη Χατζή (Το φονικό της Ισαβέλας Μόλναρ). Απίστευτο διήγημα! Εσύ δεν ξέρω για ποια λες αλλά δε με χαλά να με διαφωτίσεις!:D

Narita είπε...

δανεική και δεύτερο χέρι έμπνευσης να βλέπεις πως εμπνέει κι αλλους...
χμμ η αρχική δλδ αξίζει πάρα πολλα..

Narita είπε...

τώρα που το σκέφτομαι.. όχι δανεική.
κλεμμένη

YoryiA είπε...

Ισαβέλλα της Καστίλλης, σύζυγος του Φερδινάνδου της Αραγκόν.
Αυτή η φοβερή τύπισσα, μεταξύ άλλων:
-Επιτέθηκε στο βασίλειο της Γρανάδας.
-Απέρριψε την αίτηση του Κολόμβου για στήριξή στο ταξίδι του στις Ινδίες, αλλά τελικά το ξανασκέφτηκε και τον στήριξε, τάζοντάς του λαγούς και πετραχείλια. Όταν ο Κολόμβος βρήκε την Αμερική και γύρισε πίσω, τον έγραψε κανονικότατα και αυτόν και τις υποσχέσεις που είχε δώσει και μοίρασε την Αμερική με τον βασιλιά της Πορτογαλλίας που δε θυμάμαι πώς τον λένε (Carlos, μάλλον, είναι must όνομα για βασιλιάδες).
-Ήταν κολλητή με τον Τορκεμάδα της Ιεράς Εξέτασης. Οι τρεις τους (Ισ., Φερ. κ Τορκ.) πέταξαν έξω άπειρους Μουσουλμάνους και Εβραίους και έκαψαν άλλους τόσους.

Με λίγα λόγια, γαμώ τα παιδιά η Ισαβέλλα

kiara είπε...

narita,
έτσι κι αλλιώς, πάντα κλεμμένη θα ναι η έμπνευσή μου... από ό,τι όμορφο συναντάω γύρω μου. Εύχομαι μια μέρα να καταφέρω να γράψω κάτι αληθινά... δεν ξέρω... κάτι αληθινά δικό μου.

yoryia,
super η τύπισσα δηλαδή!