30.12.07

Ημικατεχόμενη Κύπρος - Ανθρώπινα Δικαιώματα

Χριστούγεννα 2007 στο Ριζοκάρπασο

1] Ο επίσκοπος Καρπασίας αποφασίζει για τα Χριστούγεννα να πάει να λειτουργήσει στο κατεχόμενο Ριζοκάρπασο και κάνει όλες τις απαραίτητες διαδικασίες για να του επιτραπεί να πάει εκεί όπως και γίνεται.

2] Δέκα μέρες πριν ειδοποιείται και του ανακοινώνεται ότι οι τουρκικές αρχές του ψευδοκράτους δεν του επιτρέπουν τελικά να πάει.

3] Ο επίσκοπος ξεκινά νέες διαδικασίες. Απευθύνεται σε Ηνωμένα Έθνη, σε Ευρωπαϊκή Ένωση, στον ούτω καλούμενο υπουργό εξωτερικών (αν δεν κάνω λάθος) του ψευδοκράτους, καταβάλλει γενικά τεράστιες προσπάθειες.

4] Τελικά του επιτρέπουν να πάει να λειτουργήσει. Ακολουθεί τηλεφώνημα από τα Η.Ε. και του ανακοινώνουν ότι θα μπορεί μόνο να πάει να παρακολουθήσει. Τελικά, και πάλι επικοινωνούν με τις αρχές τους και του δίνεται η άδεια να λειτουργήσει με τον όρο να μην ξαναμπεί το Καρπασίας αλλά επίσκοπος σκέτο στην αίτηση.

5] Βάζει το σταυρό του και ξεκινά το πρωί των Χριστουγέννων να πάει στα κατεχόμενα. Στα σύνορα τον σταματούν και δεν τον αφήνουν να περάσει. Τους δίνει το όνομα που γνωρίζει, τα χαρτιά του κλπ, επικοινωνούν οι αστυνομικοί με τα κατάλληλα άτομα και του επιτρέπουν να περάσει.

6] Μετά από λίγο τον σταματούν ξανά και αρχίζουν να ψάχνουν το αμάξι:
- Τι είναι αυτό; (κρατώντας το εμφιαλωμένο νερό)
- Νερό.
- Τι είναι αυτό;(κρατώντας το μπουκάλι με το κρασί)
- Κρασί.
- Τι υπάρχει εδώ μέσα; (δεν άνοιξαν την τσάντα)
- Ρούχα.
Τελικά τον αφήνουν και πάλι να περάσει.

7] Καταφτάνουν στο Ριζοκάρπασο. Έξω από την εκκλησία υπάρχουν αστυνομικοί. Του ανακοινώνουν ότι δεν μπορεί να λειτουργήσει. Προσπαθεί να τους εξηγήσει, να τους πει ότι έχει άδεια. Τίποτα.

8] Μπαίνει στην εκκλησία και αρχίζει να ψέλνει. Αμέσως πάνε και του λένε ότι πρέπει να σταματήσει και ότι απαγορεύεται να λέει ο,τιδήποτε. Τρεις τούρκοι με βιντεοκάμερα είναι εκεί και τον τραβάνε. Νιώθει εγκλωβισμένος μέσα στον ίδιο του το θρόνο. Πονάει βουβά.

9] Κάθε πιστός που μπαίνει στην εκκλησία πηγαίνει και τον χαιρετάει ξεχωριστά. Ενώ γενικά οι άνθρωποι στα κατεχόμενα (εγκλωβισμένοι) είναι πολύ θορυβώδεις στα λόγω άγνοιας, σήμερα παρακολουθούν και αυτοί με θλίψη και βουρκωμένα μάτια τον επίσκοπό τους που δεν μπορεί να τους λειτουργήσει.

10] Όταν χρειάζεται να μπει στο ιερό για να κοινωνήσει με χίλια βάσανα να του επιτρέψουν να μπει.

11] Τελειώνει η λειτουργία και οι αστυνομικοί βγαίνουν έξω και τότε μπορεί να μοιράσει το αντίδωρο στο εκκλησιάσμα. Τα παιδιά τον αγκαλιάζουν, ο κόσμος κλαίει και του λέει γεμάτος συγκίνηση να έρχεται έστω για να τον βλέπουν.

12] Ζητάνε από την αστυνομία να τους αφήσουν να του κεράσουν έναν καφέ. Ο επίσκοπος χαιρετά τον κάθε αστυνομικό ξέχωρα και τον ευχαριστεί(!).

13] Μια μεγάλη οικογένεια σε δυο μονάχα κάμαρες, χιλιομπαλωμένες κουβέρτες, ένα κοπάδι και οι οικονομικές ανταλλαγές στις τιμές που θέτει ο κατακτητής. Δεν τους επιτρέπουν να κτίσουν, να βάλουν ούτε πέτρα παραπάνω στο σπίτι το οποίο υπήρχε από το 1974.

Έτσι όπως αποτυπώθηκαν στη μνήμη μου από τη διήγηση του ιδίου το απόγευμα της μέρας των Χριστουγέννων. Και όμως μέσα σε όλο αυτό τον πόνο ένιωσε τη χαρά του Θεού μέσα του είπε.

Το ξέρω πως μεγάλωσα σε χριστιανική οικογένεια, το ξέρω πως μεγάλωσα διαβάζοντας ξανά και ξανά το Στα μυστικά του βάλτου. Μπορεί όλο αυτό που έγραψα να με καθιστά εθνικίστρια, φασίστρια, θρησκόληπτη και δεν ξέρω τι άλλο στα μάτια σας. Δίστασα πολύ να αφηγηθώ αυτά τα συμβάντα όμως αυτή είναι η πραγματικότητα είτε μας αρέσει, είτε όχι. Η Κύπρος, είτε γαλάζια, είτε κόκκινη, είτε κίτρινη εξακολουθεί να βιώνει την κατοχή και το φασισμό -την καταπάτηση των πιο απλών και βασικών δικαιωμάτων- στο κατώφλι του 2008. Το ξεχνάμε, το ξεχνάμε ακόμη κι εμείς που ζούμε σε αυτό τον τόπο.

Εύχομαι τώρα να καταλαβαίνετε, έστω κάποιοι γιατί αρκετοί από μας δεν μπορούμε να μιλάμε για ελληνοτουρκική φιλία -σε κρατικό και επίσημο επίπεδο πάντα και όχι σε ατομικό-, γιατί θεωρούμε χαζές τις τάχα επαναπροσεγγίσεις, γιατί είπαμε όχι πριν τρία χρόνια σε ένα δημοψήφισμα που μας έφερε τόσα δεινά, γιατί αφήνουμε βουβά να αναγνωρίζεται de facto ένα κράτος κάλπικο προσπαθώντας να περισώσουμε ό,τι μας απέμεινε. Εγώ δεν επισκέφτηκα ποτέ την πατρίδα μου, ποτέ, κι αυτό είναι τραγικό. Δε λέω ότι δεν μπορούμε να ζήσουμε όλοι μαζί, λέω ότι δεν πρόκειται να μας αφήσουν.

Ευχαριστώ ειλικρινά όποιοδήποτε μπήκε στον κόπο να διαβάσει.
Χρόνια πολλά κι ευλογημένα.

Σχολιάστε ελεύθερα.

2 comments:

Ξενοφώντας είπε...

Φίλη αρθρογράφε,
πολύ παραστατική και συγκινητική η αφήγησή σου. Ωραίος και σπουδαίος ο αγώνας σου!
Όσα έγραψες βρίσκουν κέντρο στην καρδιά και τσιγκλίζουν συνειδήσεις γαλανών, κόκκινων ή κίτρινων, όπως ανέφερες...
Να αποκαταστήσω όμως την αλήθεια. Τον Επίσκοπο Καρπασίας κ.Χριστοφόρο δεν τον σταμάτησαν σε κανένα σύνορο! Η Κύπρος δεν έχει σύνορα παραμόνο στα παράλιά της! Λόγω της κατοχής υπάρχουν τα οδοφράγματα, αν αυτά εννοείς...

Καλό Αγώνα
ώσπου να ισχύσουν όλα τα ανθρώπινα δικαιώματα σε Μόρφου, Κερύνεια, Αμμόχωστο, Καρπασία...
ως την Ελευθερία!

kiara είπε...

Σωστά! Πολύ καλά κάνατε και το επεσημάνατε! Οδόφραγμα είναι...
Χρόνια πολλά, καλή χρονιά!:)