7.12.07

Και κάτι τελευταίο...

Αγαπητό διαδικτυακό ημερολόγιο,

θες να σου πω τι κατάλαβα; Πως τελικά δεν έχει και τόση σημασία το τι μπορώ να γίνω, δεν έχει σημασία αν έχω τις ικανότητες να κάνω πολλά πράγματα, να ταξιδέψω, να σπουδάσω πολύ, να γίνω σπουδαία ή δεν ξέρω εγώ τι. Σημασία έχει το τι θέλω εγώ να γίνω. Και ξέρεις τι θέλω; Θέλω να είμαι χαρούμενη, να είμαι ίσως μέτρια στα μάτια των άλλων, να μην εκπληρώσω απαραιτήτως αυτά που βλέπουν σε εμένα, να ταξιδέψω σε λιγότερα μέρη αλλά να τα αγαπήσω όλα, να κάνω διδακτορικό επειδή προέκυψε μέσα από διαδικασίες που αγάπησα και όχι μέσα από τη μιζέρια μου. Δε θέλω να βλέπω τον εαυτό μου να γίνεται δυστυχισμένος με πράγματα που αγαπάει.

Είναι χαρακτηριστικό όταν με ρωτάνε για το πτυχίο μου εγώ αυτό που λέω είναι πως με όλα του τα μειονεκτήματα πέρασα καλά! Με ρωτάνε: -Είναι καλό αυτό το μάθημα; και μπορεί να εννοούν χιλιαδυό συμβατικά πράγματα κι εγώ απαντάω απλά: "Περνάω καλά!". Δεν μπορώ να ασχολούμαι με πράγματα που δε με κάνουν χαρούμενη, δεν μπορώ να θέσω στόχους, να έχω φιλοδοξίες, δεν είναι πως δε θα θελα να ήμουν πιο οργανωμένη, πιο συγυρισμένη. Θα το 'θελα πραγματικά πάρα πολύ! Όμως δεν μπορώ!

Βγαίνω νοερά έξω από το σώμα μου και κοιτάω τον εαυτό μου από κάπου έξω και λέω, θα σε κάνει πιο ευτυχισμένη αυτό ή απλά θα προσθέσει στο κύρος σου, στην υπόληψή σου, στο... δεν ξέρω και εγώ σε τι βλακεία θα χρησιμέψει κάτι άμα δεν έχει αντίκρυσμα μέσα μου! Και συνεχώς καταλήγω να έρχομαι όλο και σε περισσότερη σύγκρουση με τον εαυτό μου, όλο και περισσότερη πίκρα, θυμός, πράγματα που με επισκέπτονταν όχι και τόσο πυκνά αν μη τι άλλο. Θέλω να με αγαπήσω, να είμαι κάτι που αγαπώ, να πάψω να ισορροπώ, να ακροβατώ πάνω σε ένα τεντωμένο σχοινί που το καίνε οι φλόγες, να πάψω να με κοιτάζω και να με υποτιμώ, να πάψω να θυμώνω με αυτό που είμαι γιατί δεν προσπαθώ αρκετά, γιατί δεν είμαι η τέλεια, γιατί δε διαβάζω όσο πρέπει, γιατί δε φέρομαι ακριβώς όπως πρέπει! Θέλω να προσπαθώ να είμαι καλύτερη έχοντας πάνω από όλα αυτογνωσία, χωρίς απελπισίες και ξεσπάσματα...

Το μόνο που ξέρω στα σίγουρα, τώρα πια, είναι πως θέλω για εμένα κάτι απλό, κάτι γραφικό, κάτι πεζό και ξεπερασμένο... θέλω να σωθώ μέσα μου, έτσι όπως το θέλει ο Θεός για εμένα.

Καλά Χριστούγεννα σε όλους και μακάρι ο νέος χρόνος να μας βρει μέσα μας γαλήνιους και χαρούμενους.

Σε/ας φιλώ,
χ.

υ.γ. 1. Στο άλλο μπλογκ θα με βρίσκετε στις χαλαρές μου φάσεις όποτε μπορώ και έχω όρεξη και ποιος ξέρει, μπορεί να συνεχίσω και την ιστορία εδώ πριν να κλείσει ο χρόνος... χμμμ...
υ.γ. 2. Ευχαριστώ τη yoryia που μου δάνεισε τον εαυτό της! :)

4 comments:

YoryiA είπε...

Και ξανά (επαναλαμβάνομαι και λίγο) καλή τύχη.

La DoNa CaTaLaNa είπε...

το σημείο που οι μοίρες μας ενώνονται...ίσως μια μέρα, να προσπαθούμε περισσότερο, να δίνουμε απλόχερα τον εαυτό μας σε κάτι και να ναι εντελώς αυθόρμητο..μέχρι τότε όμως, ας μην το καταπιέζουμε, γιατί θα καταλήξουμε να μην ανεχόμαστε τα όμορφα στοιχεία που έχουμε μέσα μας..σε φιλω.

thanasis είπε...

Καλή επιτυχία σε ότι κι αν κάνεις και take care που λες και εσυ :D

Loth είπε...

ΟΜΟΡΦΟ..ΝΑ ΣΩΘΩ ΜΕΣΑ ΜΟΥ.
ΑΚΟΥΓΕΤΑΙ ΑΠΛΟ ΑΛΛΑ ΔΥΣΚΟΛΟ.ΕΥΧΟΜΑΙ ΝΑ ΓΙΝΕΙ ΚΑΙ ΑΥΤΟ ΚΑΙ ΟΤΙ ΑΛΛΟ ΑΞΙΖΕΙ ΝΑ ΓΙΝΕΙ ΓΙΑ ΣΕΝΑ!
ΦΙΛΙΑ!