2.12.07

Το φως

Σήμερα πήρα μέσα μου το φως όμως κατάφερα και το 'διωξα και τώρα σκοτείνιασα περισσότερο. Θυμάμαι παππούλη τι μου είχες πει και προσπαθώ να σκέφτομαι την επόμενη... Είναι πολύ σκληρό να αγωνίζεσαι να φύγεις από κάτι που σε πνίγει και να προσπαθείς να επιστρέψεις σε αυτό που θεωρούσες οικείο, σε αυτό που πίστευες πως θα σε γαλήνευε... και ξαφνικά να έρχεσαι αντιμέτωπος με αυτά που είχες ξεχάσει πως σε πονούσαν! Και είναι πιο οδυνηρό τώρα που βλέπεις πως το σκοτάδι είναι μέσα σου, πως η κακή υποψία είναι δική σου, όλη δική σου!

Εσύ έφταιξες για όλα, εσύ έφτιαξες αυτό που είσαι, εσύ χρωμάτισες το είναι σου με το πιο σκοτεινό χρώμα φτιαγμένο από όλα τα άλλα χρώματα και ταυτόχρονα από κανένα, έτσι για να μοιάζεις τη μια με ουράνιο τόξο και την άλλη με μια μαύρη τρύπα στο διάστημα. Όμως, να, τα σύννεφα μαζεύονται, σκορπίζουν, ξαναμαζεύονται, ξανασκορπίζουν αλλά είναι στείρα και βρέχει πια τόσο σπάνια. Αναπόφευκτα... το ουράνιο τόξο μάς έχει αφήσει και όλο χώνομαι πιο βαθιά στην τρύπα και η τρύπα να είμαι εγώ, και να παίζω κρυφτό στον εαυτό μου. Είμαι πολύ άπιστη, πολύ δειλή, για να μπορέσω να φτιάξω ένα διαστημόπλοιο δικό μου να φτάσω ψηλά. Η γραφή, ωστόσο, το λέει καθαρά... οι δειλοί και οι άπιστοι θα μείνουν απ' έξω.


Όσο όμως υπάρχει μια χαραμάδα στα τείχη του μυαλού μου εγώ θα συνεχίσω να βάζω πάνω στην αχτίδα που περνά μια μια τις ελπίδες μου να περπατήσουν, να φτάσουν ψηλά να τις ζεστάνει ο ήλιος που κι ας μην τον είδα ποτέ, ξέρω πως είναι εκεί. Το φως είναι εκεί. Όχι, το φως είναι εδώ.

1 comments:

kiara είπε...

όλο και πιο βαθειά... όλο και βαθύτερα...