5.11.07

Μη με διαβάσεις! Θα χάσεις το χρόνο σου!... Volume 2

Καλέ, το ξέρω πως είπα πως θα συνεχίσω την ιστορία αλλά μιά φορά που είπα κι εγώ να γράψω μια δημοσίευση να μου τη στερήσετε! Εντάξει, το ξέρω πως το κοινό μου με περιμένει, λίγη υπομονή, λίγη υπομονή ακόμη και έρχεται!:D

Βασικά, θυμάστε εκείνη την κοπέλα, που ήταν λίγο άταχτη όταν ήταν μωρό, που τη λέγανε εισβολέα, που ρεζίλευε τους γονείς της, που πήρε και πτυχίο (Κύριος οίδεν πώς!) και που ήταν τόσο πολύ στον κόσμο της! Ναι, το ξέρω πως είπα να μην το διαβάσετε αλλά υπολογίζω πως όσοι παράκουσαν την προτροπή μου την πρώτη φορά, την παρακούνε και αυτή! Ναι, το ξέρω πως είμαι πανέξυπνη! Φτου μου, μη με ματιάξω!

Ε λοιπόν, το κορίτσι αυτό κυνήγησε τη σκιά της ένα ολόκληρο καλοκαιρί, ξεκίνησε ένα μεταπτυχιακό γεμάτη φόβο αλλά και πόθους και πάθη πολλά! Και ήταν όλα αυτά βαμμένα στα δάκρυά της! Έζησε όμορφες στιγμές, όμως δεν ένιωσε ασφαλής ούτε για μισή στιγμή! Συγκρούστηκε με τον εαυτό της, ζήτησε 1000 συγγνώμες ακριβώς αλλά και πάλι δεν έγινε ευτυχισμένη! Ανακάλυψε για μια ακόμη φορά πως δεν είναι ανάγκη να είναι τέλεια, πως δεν πρέπει να το ζητάει, πως η ανάγκη της για αυτό είναι απλά μέρος όλου αυτού του πακέτου! Κατάλαβε πως είναι χώμα, πως πρέπει να μάθει να ελπίζει όχι στον εαυτό της αλλά στο Θεό. Όμως δεν έβαλε μυαλό! Δε σταμάτησε να κλαίει, δε σταμάτησε να σκέφτεται περίπλοκα, δε σταμάτησε να νιώθει μόνη, κι ας την αγκαλιάζανε οι άλλοι γύρω της, κι ας της αραδιάζανε τα προτερήματά της, τα δώρα της όλα, κι ας της λέγανε πως την αγαπάνε, πως είναι ξεχωριστή! Τη θυμώνανε όλα αυτά, την έκαναν να κλαίει περισσότερο, να χτίζει γύρω της τείχη ψηλά! Γινότανε το γέλιο της κλάμα, και το χαμόγελό της την πίκραινε! Μέσα σε όλα αυτά αιωρήθηκε κάποια στιγμή και μετά έπεσε και ξανάρχισε να κλαίει! Και δεν έπαψε, δεν έπαψε ποτέ να την απασχολεί το τι σκέφτονται οι άλλοι, κι αυτό, αυτό ήταν μέσα σε όλα που την έκανε απόλυτα δυστυχισμένη!

Όμως ο οργανισμός αντιδρά, πάντα αντιδρά... ή μήπως Κάποιος από πάνω αντιδρά και τη βοηθά, της λέει πάψε να κλαις χαζή, η ζωή είναι ωραία! Ένα μήνυμα που έλαβε το πρωί και έπιασε τον εαυτό της να χαζογελά, ένα Μανιταράκι που ξαναφύτρωσε την κατάλληλη στιγμή και της ξαναφόρεσε το χαμόγελο, μια φίλη με "διεστραμμένο" πόδι τη φόρτωσε με τόση χαρά! Και μετά που πήγε να ξαναβουλιάξει, που πήγε να αρχίσει να τα δικά της πάλι, μια χαζοαπάντηση σε ένα χαζοσχόλιο την έκαναν ξανά να γελάσει δυνατά! Πώς της είχαν λείψει όλα αυτά, πώς της είχε λείψει να γελάει χωρίς να σκέφτεται το μετά και το αύριο! Ο οργανισμός αντέδρασε, γιατί όταν νιώθεις να πιάνεις πάτο και η πιο απλή χαρά γίνεται μεγάλη!

Τώρα πια, δεν ξέρει αν είναι μόνη έτσι όπως το έλεγε πάντα (και που κάποια στιγμή θα το ξαναπεί), δεν ξέρει αν θα τα καταφέρει έτσι όπως το ορίζουν οι άλλοι γύρω της, δεν ξέρει αν δε θα ξανακλάψει για ηλίθιους λόγους, δεν ξέρει αν θα πάψει να λέει εκείνες τις ανούσιες συγγνώμες! Ξέρει όμως πως χαμογέλασε, πως θέλει να το κρατήσει αυτό για όσο πιο πολύ μπορεί, χωρίς αναφορά στο αύριο!... Έτσι κι αλλιώς, ποτέ της δεν πίστεψε στο χρόνο... ο χρόνος ήταν πάντα ένα αναγκαίο κακό, υπαρκτό μονάχα στο μυαλό μας... Αυτή, θέλει να κρατήσει μονάχα τη χαρά της, να μην πάψει ποτέ να προσεύχεται, να μάθει να αγαπάει πραγματικά... να αγκαλιάζει τα όμορφα που της συμβαίνουν...

υ.γ.1 Απόψε δε θέλω να με αγκαλιάσει κάποιος... θέλω να τον αγκαλιάσω εγώ... :)
υ.γ.2 Αφιερωμένο σε 'μένα!:D

2 comments:

Loth είπε...

TEΛΕΙΑ..
ΕΓΩ ΚΑΙ ΕΧΩ ΚΛΑΨΕΙ ΚΑΙ ΕΧΩ ΚΡΥΦΤΕΙ ΠΙΣΩ ΑΠΟ ΤΕΙΧΗ ΚΑΙ ΕΧΩ ΠΕΣΕΙ ΧΙΛΙΕΣ ΦΟΡΕΣ..ΕΙΜΑΙ ΚΑΤΑΛΛΗΛΗ ΓΙΑ ΑΓΚΑΛΙΑ ΛΕΣ?
ΠΟΥ ΘΑ ΠΑΕΙ ΘΑ ΤΗ ΒΡΟΥΜΕ ΤΗΝ ΑΚΡΗ!
ΦΙΛΙΑ ΚΑΙ ΚΑΛΗΜΕΡΕΣ ΣΟΥ!

kiara είπε...

Ναι αμέ! Κόπιασε! χιχι Καλημέρες!:D