23.11.07

Δικό μου... ξανά.

Ακούω ένα τραγούδι που είχα ακούσει μήνες πριν και που καταγράφηκε στη μνήμη μου ως όχι κάτι ιδιαίτερο... Το ακούω όλη μέρα σήμερα (ξαν)ανακαλύπτoντάς το και σκέφτομαι τώρα, απλά πως είσαι δικό μου ξανά, ημερολόγιό μου....

Θέλω απόψε να σου ψιθυρίσω πως δεν έσβησε μέσα μου η δίψα, πως δε μαράθηκαν τα λουλούδια, πως δεν κοιμήθηκε το φως, πως δεν έκλεισα την πόρτα. Θέλω απόψε να σου ψιθυρίσω ένα όνειρο που με γλύκανε... Το ακούς, το ξέρω πως το ακούς... φυσά ένα αεράκι και τα μάτια επικοινωνούν -ήξερες ότι δεν μπορούν όλοι οι άνθρωποι να κοιτάξουν στα μάτια;- , και δε μιλά κανείς γιατί τα λόγια χαλάνε τις καλύτερες στιγμές... το άκουσες το όνειρο;... ήταν εκείνο το φύσημα που σου πήρε λίγο τα μαλλιά...

Κάθε φορά που δε μου αρέσει η πραγματικότητα φτιάχνω μια δικιά μου, που να μου αρέσει... και κοιμάμαι πάνω της, πάνω στην ελπίδα της, μέχρι που δεν πονάει πια... μέχρι που δεν τη χρειάζομαι πια... Δεν μπορεί, μια μέρα δε θα 'ναι όνειρο, μια μέρα δε θα βλέπω μόνο με τα μάτια κλειστά, μια μέρα...

Σήμερα τι κάνω;

2 comments:

Loth είπε...

ΣΗΜΕΡΑ ΣΗΚΩΝΕΣΑΙ ΚΑΙ ΠΡΟΧΩΡΑΣ ΜΕ ΤΑ ΜΑΤΙΑ ΑΝΟΙΧΤΑ..ΣΗΜΕΡΑ ΘΑ ΦΤΙΑΞΕΙΣ ΜΙΑ ΠΡΑΓΜΑΤΙΚΟΤΗΤΑ ΠΟΥ ΘΑ ΜΟΙΑΖΕΙ ΜΕ ΟΝΕΙΡΟ ΚΑΙ ΘΑ ΕΙΝΑΙ ΕΠΙΤΕΛΟΥΣ ΑΛΗΘΙΝΗ!
ΦΙΛΙΑΑΑΑΑΑΑΑ

kiara είπε...

Προσπαθώ.
:)