20.11.07

Κρυμμένα χαρτιά

Μου αρέσει, μου αρέσει πολύ που όσοι κι αν διαβάζετε αυτό το μπλογκ δε σχολιάζετε σχεδόν ποτέ! Αυτό μου δίνει το δικαίωμα να έχω την ψευδαίσθηση πως δε με διαβάζει κανείς και πως μπορώ να γράφω ό,τι πανηλιθιότητα θέλω. Όπως και να 'χει, έστω και ένας διαβάζει το κάθε μου ποστ... Δεν ξέρω αν κάνουμε καλά να διαβάζουμε τις δημοσιεύσεις ατόμων που γνωρίζουμε... δεν ξέρω αν κάνουμε καλά να γράφουμε για άτομα που γνωρίζουμε... Ειδικές πραγματολογικές συνθήκες... Χίλια δυο εξωκειμενικά στοιχεία άγνωστα στους λοιπούς ουδέτερους αναγνώστες...

Το να εκτεθώ σε κάποιον άγνωστο είναι ίδιο με το να μην εκτεθώ σε κανένα; Πραγματικά δεν ξέρω. Είναι παράξενο, διαβάζουμε κάποιον άνθρωπο και μετά τον γνωρίζουμε. Και τι είναι αυτό που διαβάζουμε; Αυτό που είναι ο άλλος ή αυτό που θα ήθελε να είναι; Και είναι σκόπιμο πρώτα να μαθαίνουμε μια προσωπική θλίψη, ένα όνειρο, μια χαζή του σκέψη πριν μάθουμε το χρώμα των ματιών του, το χρώμα της φωνής του -πολύ βασικό!-, πριν ξέρουμε πώς γελά, με τι μπορεί να εκνευριστεί, τι θα τον κάνει να χαμογελάσει;... και αν μάθουμε...

Το βλέπω, κι εγώ το βλέπω, έχω βρει σπουδαίους ανθρώπους εδώ μέσα όμως... Όταν είχα πάει Ελλάδα κάποιος μου είπε, είσαι ακριβώς όπως σε περιμέναμε... πόσο χάρηκα!!! Θέλω να πιστεύω πως πάντα μου ήμουνα καθαρή, δεν είχα κρυμμένα χαρτιά και αν διαβάζει κανείς που με ξέρει καλά, πολύ καλά, όταν με ρώταγες τι είχα και δε σου 'λεγα δεν ήταν γιατί δεν ήθελα, ήταν που δεν μπορούσα να αρθρώσω τις λέξεις!

Πολύ, πολύ λίγα μυστικά έχω, το πολύ ένα κρυμμένο χαρτί στο μανίκι, κι αυτό μη νομίζεις, ένα τριαράκι καρδιά, αιώνια καρφωμένο στον καρπό μου να με στοιχειώνει...

Διευκρίνηση: Δεν είναι καθόλου ρητορικές οι ερωτήσεις μου αλλά καθόλα υπαρκτές και επώδυνα ενοχλητικές.

5 comments:

thanasis είπε...

Ναι, και όταν σχολιάζουν, πάντα τα λάθος άτομα αφήνουν σχόλια.. τα οποία είναι ολίγον τι βλακείες.

''Και τι είναι αυτό που διαβάζουμε; Αυτό που είναι ο άλλος ή αυτό που θα ήθελε να είναι;''

Και τα δύο είναι εξίσου σημαντικά γιατι συνεχώς κυνηγάμε αυτό που θα θέλαμε να γίνουμε..

''Και είναι σκόπιμο πρώτα να μαθαίνουμε μια προσωπική θλίψη, ένα όνειρο, μια χαζή του σκέψη πριν μάθουμε το χρώμα των ματιών του, το χρώμα της φωνής του -πολύ βασικό!-, πριν ξέρουμε πώς γελά, με τι μπορεί να εκνευριστεί, τι θα τον κάνει να χαμογελάσει;...''

το ποιο αληθινό χρώμα είναι το χρώμα του εσωτερικού μας κόσμου, η πιο μελωδική φωνή, η μελωδία των ονείρων μας όταν πετάνε σαν χαρταετοί στους ουρανούς μας κάνοντάς μας να χαμογελάμε..

Narita είπε...

δεν υπάρχει σκόπιμο σε αυτά..
διαβάζεις μια προσωπική θλίψη για να διαβάσεις μια προσωπική θλίψη... και ας μην γνωρίσεις ποτέ αυτόν που την κατέχει.

kiara είπε...

thanasis ~Δεν υπάρχουν λάθος σχόλια. Πόσο μάλλον λάθος άτομα.
~Τι να κάνω αυτό που θα ήθελε να είναι κάποιος αν δε γνωρίζω προτίστως αυτό που θα ήθελα να είναι...
~Διαφωνώ. Τι πάει να πει εσωτερικός κόσμος; Υπάρχει εσωτερική και εξωτερική συμπεριφορά. Τις θέλω και τις δυο από ένα σημείο και μετα...

Narita
Κατ' αρχάς μην το κάνεις να φαίνεται τόσο απλό και να το πετυχαίνεις κιόλας γιατί μου σπας τα νεύρα!:P
Πέρα απ' αυτό εγώ από μωρό πάντα ήθελα να γνωρίζω τους συγγραφείς των βιβλίων που διάβαζα, δεν ξέρω γιατί, αλλά πάντα το ήθελα πολύ... οπότε ίσως απλά όλο αυτό να είναι η οπτική μου περισσότερο παρά αυτό που θα έπρεπε ή δε θα έπρεπε να ισχύει.

thanasis είπε...

~Kiara δεν υπάρχει αυτό που λες.
Τι σημαίνει ''να γνωρίζω αυτό που θα ήθελα να είναι''; Επιδιώκεις να γνωρίσεις αυτό που είναι και είτε τον αποδέχεσαι, είτε δεν συμφωνείς και τον κρατάς μακριά από τον κύκλο σου.
~Τώρα συμφωνώ. Αν μιλάς για εξωτερική συμπεριφορά, ναι είναι εξίσου σημαντική.

Να πω ότι συμφωνώ και με την θέση του Narita.

kiara είπε...

Ήταν τυπογραφικό. Το είδα ύστερα αλλά βαρέθηκα να το διορθώσω. Εννοούσα αυτό που είναι.

Χαίρομαι που τα βρίσκετε!:P