15.11.07

πάνω στο σύννεφο

Πίσω, στα ίδια τραγούδια, στους ίδιους ήχους, στην ίδια μοναξιά, τη γλυκιά, σαν να μην άλλαξε ποτέ τίποτα... και εκείνη η ιστορία όλο να γράφεται, να γράφεται μέσα μου και να μη λέει να βγει έξω...

Να σε παίρνει η μελωδία και να σε βάζει να κάθεσαι πάνω σε ένα συννεφάκι... Τι χρώματος; Ε, πορτοκαλί θα ναι, γιατί το χρωματίζει ο ήλιος... κι εσύ παίζεις με τις αχτίδες και νιώθεις μια γαλήνη... σκέφτεσαι το διαστημόπλοιό σου που το είχες ξεχάσει, όλα τα είχες ξεχάσει, πειράζεις το συννεφάκι που γαργαλιέται και γελά, αυτό κάνει σκανταλιές και σε γυροφέρνει μέσα στον ουρανό, το δικό σου ουρανό... κλείνεις τα μάτια και νιώθεις τον ήλιο που πασχίζει να μπει μέσα... σ' αρέσουν οι εικόνες που βλέπεις να σχηματίζονται πάνω στα κλειστά σου βλέφαρα... και ονειρεύεσαι, ονειρεύεσαι τόσο πολύ, είναι εκείνα τα όνειρα που δεν άφησαν την ελπίδα να πεθάνει, δεν είναι ο ρεαλισμός... και δεν κλαις, δεν κλαις καθόλου... αυτό το ταξίδι μόνο οι πιο γνώριμες μελωδίες μπορούν να σου το δώσουν, αυτές που τις άκουσες τόσες φορές, που ξέρεις την κάθε τους στιγμή κι ας μην μπορείς να πεις τίποτα για αυτές... είναι μια γνώση μυστική, άδηλη, πέρα από τη σκέψη σου, κι αν η σκέψη σου την πλησιάσει αυτόματα την καταστρέφει...

Έτσι είναι, κάποιες γνώσεις είναι έξω από τη σκέψη μας, καλά κρυμμένες, μονάχα το σώμα τις ξέρει και τις χρησιμοποιεί, και είναι αυτές που χρησιμοποιεί καλύτερα... ίσως δεν έκανα καλά που ήθελα πάντα όλα να τα ελέγχω, που δεν ήθελα ποτέ να μην είναι τίποτα άδηλο, εναντιώθηκα στη φύση τελικά... και το συννεφάκι μου με αφήνει προσεχτικά στο έδαφος...

Καλημέρα.