25.10.07

Have I told you I ache?...

Το βλέπετε, το καράβι μου; Εκείνη η κηλίδα, κάτω από το φως που επιμένει παρά τη συννεφιά...


Γράφοντας σε ένα μπλογκ που μου φαίνεται πια ξένο έτσι όπως το έκανα... Αν ακούγατε τη μουσική που ακούω κάθε φορά που γράφω ίσως να με δικαιολογούσατε... Σχεδόν σε κάθε δημοσίευσή μου φυτεύω τα λουλούδια που άνθισαν μέσα μου ενώ άκουγα μουσική (βλ. ρητό της προηγούμενης μέρας). Καταβάθος απολαμβάνω τη μελαγχολία μου κι ας μη μου κάνει καλό... ναι, είναι αλήθεια, πάντα η ζωή μου μού φαινόταν πολύ πεζή -γι' αυτό άλλωστε διάβαζα και τόσα βιβλία-, χωρίς πολλά στοιχήματα... όμως έλα που δεν τα πάω καλά με τον τζόγο, δεν έχω καταφέρει τίποτα, όχι μόνη... πόσο τυχερή φάνηκα στη ζωή, πόσο ευλογημένη, τόσο που φοβάμαι... Κάθε φορά φοβάμαι ότι θα την καταστρέψω κι όμως ποτέ δεν καταστράφηκε... Σκέφτομαι πια πως δεν ήταν η εξωστρέφειά μου συγκεκαλυμμένη εσωστρέφεια αλλά η εσωστρέφειά μου συγκεκαλυμμένη εξωστρέφεια... Μια φορά κάποιος μου είπε: "Εσύ, ή έχεις πονέσει πολύ ή έχεις τρελλή φαντασία...". Μπορώ πια να απαντήσω πως έχω πονέσει πολύ μέσα στην τρελλή φαντασία μου... Δεν είμαι σε θέση να εγγυηθώ ο,τιδήποτε από αυτά τα οποία έχω γράψει, ίσως πολύ λίγα, ίσως κάποια που δε δημοσιεύτηκαν ποτέ... Δεν ξέρω αν κάνω καλά που αφήνω εδώ την πιο δυνατή προσευχή που έκανα ποτέ μου: "Μη μ' αφήσεις να ξεχάσω ποτέ πώς είναι να είσαι πληγωμένος για να μην πληγώσω εγώ ποτέ κανέναν...". Και αυτή η προσευχή είχε αξία όχι από τις λέξεις αλλά από την άθλια κατάσταση στην οποία βρισκόμουν, για την οποία δεν είχε κανείς ιδέα, την οποία ανακάλυψαν μονάχα από τις συνέπειές της, όταν ήταν πια πολύ αργά!... Και επειδή αυτή η προσευχή ήταν αληθινή, πέταξε ψηλά, έφτασε στον προορισμό της και με σκέπασε για πάντα...

Εγώ, εδώ, μοιρασμένη ανάμεσα στην επιστήμη και την τέχνη, μοιρασμένη ανάμεσα στη λογική και το ένστικτο, αρνούμενη πεισματικά να οργανώσω τον κόσμο γύρω μου με τρόπο λειτουργικό και ιεραρχικό όπως όλοι οι άλλοι και με καμιά, ή έστω σχεδόν καμιά εμπιστοσύνη στην κρίση μου για τον κόσμο... Δε μετανιώνω...

υ.γ. Μια μέρα θα έχω να λογοδοτήσω για το χαμένο χρόνο της ζωής μου... Θα με δικαιολογήσει κανείς σας;...


Ταπεινή μου παράκληση, μη συνδέσει οποιοσδήποτε τα γραφόμενά μου με τον εαυτό του με έναν άμεσο τρόπο, είναι αποτέλεσμα πολλών συμβάντων... συζητήσεις με κάποιους από εσάς, μια ομιλία που άκουσα, κάτι που διάβασα και με παραξένεψε, ένα τραγούδι που άκουσα, πράγματα που αλλάξανε, δάκρυα που χυθήκανε... σας παρακαλώ, άστε το να 'ναι δικό μου, πρώτα δικό μου κι ύστερα δικό σας για να το συνδέσετε με τη δική σας ζωή... ευχαριστώ πολύ:)

11 comments:

kiara είπε...

Αργά το βράδυ στον παραλιακό... ξημερώματα στο θεατράκι... απόγευμα στο σύνταγμα...
(σχολιάζουμε ελεύθερα)

Narita είπε...

σας παρακαλώ, άστε το να 'ναι δικό μου, πρώτα δικό μου κι ύστερα δικό σας για να το συνδέσετε με τη δική σας ζωή... ευχαριστώ πολύ:)


κάπου το χεις χάσει έτσι;
δεν χρειάζεται νομίζω να το ξαναπω. Χαλάρωσε λίγο. Είναι χαζό αυτό που λες. Ποιος σου δωσε το δικαιωμα να κανεις σκέψεις τέτοιες ότι κάθονται πολλά άτομα και διαβάζουν και συγκλονίζουν τον κόσμο τους από κάθε σου λέξη και την συνδυάζουν με τον εαυτό τους;;;; Μήπως μόνη σου το δημιουργείς και αυτό;; Κάπου το έχεις χάσει όλο στην πορεία..

kiara είπε...

Δεν το άφησες να 'ναι δικό μου... :)

Loth είπε...

ΔΙΚΟ ΣΟΥ, ΔΙΚΑ ΣΟΥ ΟΛΑ..
ΕΔΩ ΜΕΣΑ ΕΙΣΑΙ ΕΣΥ ΓΙΑ ΣΕΝΑ ΚΑΙ ΕΤΣΙ ΠΡΕΠΕΙ ΝΑ ΜΕΙΝΕΙ..
ΜΠΗΚΑ ΛΟΙΠΟΝ ΝΑ ΠΩ ΜΟΝΟ ΟΤΙ ΑΚΟΥΩ..ΟΠΟΤΕ ΚΑΙ ΑΝ..
ΟΤΙ ΘΕΣ!
ΚΑΛΗ ΜΕΡΑ ΣΟΥ!

kiara είπε...

Μου λέτε όλοι διάφορα, όμως δε μου είπε κανείς αν θα με δικαιολογήσει τελικά... Να αγχωθώ;

υ.γ. Ευχαριστώ Λωθ!:)

accipiter nisus είπε...

δν ταξιδεύουμε κ πονάμε...
πονάμε κ ταξιδεύουμε μικρή :)

kiara είπε...

Ναι... έτσι ακριβώς... πονάμε και ταξιδεύουμε... αυτή τη φορά όμως ο πόνος διέκοψε το ταξίδι μου... τώρα σκέφτομαι κάτι άλλο, ωστόσο, πως κάνεις δεν έχει δικαίωμα να με κρίνει γι' αυτό που είμαι κι εγώ δεν έχω το δικαίωμα να δίνω τη συγκατάθεσή μου σε όλο αυτό! Τους ανθρώπους δεν πρέπει να τους κρίνεις αφ' υψηλού αλλά να τους αποδέχεσαι, να μην τους χτυπάς επειδή εσύ είσαι καλύτερος αλλά να τους αγκαλιάζεις! Επιτέλους, ένας άνθρωπος αυτό που χρειάζεται είναι να τον κοιτάς στα μάτια και να 'σαι δίπλα του, όχι απέναντί του!

karyatida είπε...

Καλημέρα Κιάρα!
Γράφεις πολύ ωραία...
κατ'εμέ, οι λέξεις έχουν δύναμη.
Οι άνθρωποι είναι αδύναμοι...συνήθως!
Λες σε κάποιον την αλήθεια και το σκέφεσαι...μήπως πληγωθεί; άσε καλύτερα μην του το πω...κι εκεί χάνεται και η έννοια της πραγματικής φιλίας.
...Ενας φίλος δε σου χαιδεύει πάντα τα αυτιά, όταν χρειάζεται στα ταρακουνάει...και όταν χρειαστεί θα κάνεις κι εσύ το ίδιο γιαυτόν...
το ζητούμενο είναι να είμαστε ο εαυτός μας κόντρα στα πρέπει και στα δήθεν...
και πάλι καλημέρα :)

kiara είπε...

Καλημέρα Καρυάτιδα. Σ'ευχαριστώ... :)
Είναι άλλο να ταρακουνήσεις και άλλο να κρίνεις...
Βασικά δεν είμαι σίγουρη αν έχω καταλάβει πού πάει το κάθε σου σημείο...

karyatida είπε...

χμμμ...με επηρέασε η ανταλλαγή σχολίων με τον Narita μάλλον και εξοστρακίστηκε η σκέψη από την πορεία της...
είμαι εκτός θέματος φοβάμαι:S
συγνώμηηηη!
όσον αφορά το..."άλλο να ταρακουνήσεις και άλλο να κρίνεις.." ναι. Συμφωνώ απόλυτα...

kiara είπε...

Κρίμα γι' αυτή τη δημοσίευση στην οποία άφησα τόσα... όλοι -μη εξαιρουμένης της υπογράφουσας- ασχοληθήκαμε με άλλα πράγματα εκτός από την ίδια τη δημοσίευση... Να 'σαι καλά καλή μου:)