22.10.07

Θα το μετανιώσω...

Λοιπόν, πώς μπορώ να εκφράσω κάποια πράγματα πείθοντας παράλληλα τον εαυτό μου ότι κράτησε τα προσχήματα, ότι δεν εκτέθηκε, ότι δε χάλασε τη γοητευτική του εσωστρέφεια;... Χμμμμ...

Οι επιλογές μου συστηματικά, έχουν ως σημείο αναφοράς τους άλλους ενώ παράλληλα οι περισσότεροι από όσους με γνωρίζουν με θεωρούν ένα άτομο το οποίο κάνει ό,τι του κατέβη... Σκέφτομαι τα πράγματα που εγκατέλειψα... τα καπέλα μου, τα χρωματιστά γυαλιά μου, μουσικές, φιλίες, συνήθειες, πράγματα που τα ξέχασα πια... και αντιστοίχως, αυτά που υιοθέτησα, ένα πιο ώριμο προφίλ, ρούχα συνηθισμένα χωρίς προσωπικότητα και δεν ξέρω κι εγώ τι άλλο...

Και η απορία μου είναι η εξής: Είμαι ευτυχισμένη;


  • Κοιτάω την ντουλάπα μου... τα ρούχα μου δε μου λένε τίποτα...
  • κοιτάω τον εαυτό μου στον καθρέφτη, επίσης δε μου λέει τίποτα... 'Η μάλλον μου λέει... Έχεις παχύνει κορίτσι μου... ΜΜΜΜΜΜ... Ενδεή κινήτρων σε βρίσκω...
  • Κοιτάω τις σπουδές μου... Επιτέλους! Μου λένε κάτι... Χαμογελώ... Ε, μήπως λέω, μήπως το πάλεψες αυτό κορίτσι μου; Μήπως λέω, μήπως δεν ενέδωσες στις πιέσεις από ένα σημείο και μετά;... Χμμμμμμμ... Το σημειώνω. Όμως τις χαίρεσαι; Κοιτάω, λίγο αλλού... Να τις χαίρεσαι χαζή!
  • Κοιτάω τις μουσικές μου τώρα... Μου λένε ολόκληρες ιστορίες... όσο κι αν βάρεσε ο περίγυρος, η μουσική ήταν πάντα τελικά πέρα από όλα αυτά...
  • Γυρίζω προς τα ένδον... κοιτάω το ταξίδι του καλοκαιριού... Εκεί το πάλεψες πολύ κοπέλα μου, πάρα πολύ, ενάντια σε τυφώνες και καταιγίδες, ενάντια στον ίδιο τον εαυτό σου που σε έσπρωχνε στη μιζέρια... Όχι, δε θα σου δώσω μπράβο, μην ελπίζεις...
  • Ψάχνω τα καπέλα μου... Θυμάμαι τι μου είχαν πει μια φορά... "Με τη Χρ. κατάλαβα πως και με καπέλο μπορείς να μπεις στον παράδεισο..." Γιατί παραιτήθηκες ρε χαζό; Γιατί;...
Αλήθεια... Γιατί παραιτήθηκα;... Κάθε φορά παραιτούμαι για τον ίδιο λόγο... Κοιτάω τα μάτια κάποιου και νιώθω τύψεις... Πόσες φορές είπα μέσα μου, συγγνώμη που είμαι εγώ... Το 'κανα γιατί αγάπησα ή μήπως γιατί θέλησα να αγαπηθώ;... Και κάθε φορά να χάνω τον εαυτό που ο άλλος κοίταξε σε μένα... χάνω εκείνη την κοπέλα που λέει, αυτή είμαι, κι είμαι αλλιώς, και μου αρέσει που είμαι αλλιώς! Μα πονάει, πονάει να είσαι αλλιώς, με πονάτε όλοι σας, γιατί εγώ σας αφήνω, σας αφήνω να με εγκλωβίζετε μέσα σε εικόνες που δεν είναι δικές μου... Θα ζωγραφίσω ποτέ τη δική μου ιστορία;...

Όμως... όμως... αν δε χαμογελάς εσύ πώς θα χαμογελάσω εγώ; Αν δεν αναπνέεις εσύ, πώς θα αναπνεύσω εγώ;...

edit: Λοιπόν, η δημοσίευση σε μια στιγμή αδυναμίας κατέβηκε! Ανεβαίνει ξανά, για μένα, για κανέναν άλλον! Για κανένα! Κάντε, όσα σχόλια θετε, exposure δεν είπε και η καλή μου η καθητήτρια; Exposure, σε ό,τι με κάνει να νιώθω άσχημα! Μη με τσατίσετε όμως γιατί τα έχω ήδη πάρει με τον εαυτό μου, με όλα, με όλους! Και ανεβαίνει σε αυτό το χρώμα που μου αρέσει, έτσι όπως το θέλω εγώ! Και δε θα κλάψω απόψε γιατί έτσι θέλω εγώ! Για μια φορά θα είμαι αυτή που θέλω εγώ! Ναι, έχω προβλήματα, ναι στεναχωριέμαι εύκολα, ναι είμαι μελαγχολικός άνθρωπος! Όμως έχω και φως μέσα μου και αυτή τη δημοσίευση όταν την έγραφα άκουγα Spektor και ένιωθα όμορφα αν και κάποιες στιγμές προς το τέλος έλιωνα, γιατί αυτή είμαι, μια αντίφαση, μια καταιγίδα και τα γράφω όλα αυτά τώρα για να τα διαβάσω πρωτίστως εγώ!!! Καλό βράδυ να 'χετε!

Α, ναι! Είναι τα γενέθλια της μαμάς μου! Να ζήσεις μαμά μου! Ευχαριστώ που κάθε πρωί μου κάνεις το γάλα μου, που καταλαβαίνεις πως αυτό που θέλω δεν είναι πρόγευμα αλλά εσένα να κάθεσαι να μου λες για όταν ήσουν νέα! Εύχομαι, να σε έχω για πολλά χρόνια ακόμη και υπόσχομαι πως θα το βρω εκείνο το φως, πως θα κάνω πολλά, πως θα είμαι ευτυχισμένη και δε θα σε εγκαταλείψω... θα αγωνιστώ!

4 comments:

kiara είπε...

Σήμερα, εντάξει, στο ειδικό ήταν αλλιώς τα πράγματα, αυτά τα παιδιά είναι εντελώς απρόβλεπτα, προβλήματα εκεί που δεν το περιμένεις και ευκολίες πάλι εκεί που δεν το περιμένεις. Και μετά... Ευτυχώς που δε βαρέθηκα να πάω στην πρόβα... ευτυχώς γιατί ένιωσα πολύ όμορφα, λίγο έτσι όπως είχα νιώσει πριν τρία χρόνια... λίγη από εκείνη την ανείπωτη χαρά που με είχε πλημμυρίσει μετά από ένα χρόνο πένθους και μοναξιάς... Ναι, η ζωή δε θα ναι ποτέ εύκολη, αυτό είναι κανόνας όμως βιάζομαι, πρέπει να βιάζομαι, να δώσω ό,τι μπορώ... νομίζω σκέφτηκα ερευνητική πρόταση, και στην περιοχή της κοινωνικής φοβίας μάλιστα! Τέλεια!:)

υ.γ. La vita e bella! Buena notte Principessa!:)

kiara είπε...

...τα λουλούδια που ανθίζουν μες στο μυαλό μου όταν ακούω μουσική κανείς δεν μπορεί να μου τα πάρει...

(το ρητό της ημέρας)

thanasis είπε...

Τι όμορφο που είναι το καινούργιο σου skin στο προφίλ σου!!!!!
Πολύ μ’ αρέσει :)

kiara είπε...

Εμένα πάλι καθόλου δε μου άρεσε!...

Μου λείπει... μου λείπει... αλλά δεν μπορώ να πω τι... μόνο εκείνη η ξηρότητα γύρω από τα μάτια μου είναι διαρκώς παρούσα.