3.10.07

επικοινωνώ;

Όταν ξεκίνησα το μπλογκ περιδιάβαζα πολύ στην μπλογκόσφαιρα... από το ένα λινκ στο άλλο, ερχόταν μια στιγμή που ούτε που θυμόμουνα από ποιο μπλογκ είχε ξεκινήσει να διαβάζω και να κοιτάζω... Ήθελα να δημιουργήσω μια επικοινωνία με όλα αυτά. Να γράφω σχόλια, να μου γράφουν. Ένας καινούργιος πλανήτης του οποίου ήθελα να γίνω μέρος, αυτό ήταν για μένα ο κόσμος των μπλογκ...

Κάποια στιγμή ένιωσα μια αηδία... αηδίασα τον εαυτό μου και όλα αυτά στα οποία είχα εκτεθεί χωρίς να υπάρχει ουσιαστικά λόγος. Φοβήθηκα, ήταν όλα πολύ καινούργια και ήδη είχαν καταφέρει να μου προκαλέσουν πόνο... Σύντομα περιόρισα τα σύνορά μου. Διάβαζα μονάχα 2-3 μπλογκς με τα οποία ένιωθα πραγματικά να επικοινωνώ. Δε με ενδιέφερε να πάω παρακάτω. Δεν έκανα καν τον κόπο να πάρω το μπαλάκι που μου είχε πετάξει η Άννα κάποια στιγμή και για το οποίο εξακολουθώ να νιώθω τύψεις. Δεν μπορούσα όμως, δεν έκανε νόημα για εμένα όλο αυτό. Συνέχισα να γράφω αλλά για μένα και για όλους αυτούς που μπορούσαν να νιώσουν. Τα σχόλια ήταν σπάνια εώς ανύπαρκτα. Έμαθα να αγαπώ τη μοναξιά μου... Η Αρετή είχε δίκαιο και το ένιωσα αυτό κάποια στιγμή: Γράφω και είτε επικοινωνεί το κείμενο είτε όχι. Πάντα υπάρχουν κάποιοι που επικοινωνούν κάποια στιγμή... αναπόφευκτα...

Μέσα σε όλα αυτά εμφανίστηκε το αξιπιτεράκι και ήθελε να φτιάξουμε μπλογκ. Κι εγώ η αδικτύωτη, η ταπεινή μπλογκερού το δέχτηκα και το έκανα για έναν πολύ απλό λόγο: Για να μεγαλώσει η επικοινωνία -πάλι η επικοινωνία στη μέση- μου μαζί της, και αισθάνομαι πως και αυτή αυτό ήθελε... να έχουμε κάτι που να μας δένει και ταυτόχρονα να το μοιραζόμαστε με όποιον ήθελε. Και κάπου εκεί θεώρησα ότι η περιπέτεια είχε τελειώσει...

Μέχρι και τα σχόλια είχαν σταματήσει... έγραφα ό,τι ήθελα χωρίς πολλές ενοχλήσεις... σαν να 'μουν εγώ και το σύμπαν... μέχρι που εμφανίστηκε ένα μη αναμενόμενο σχόλιο που με επανασύνδεσε με την μπλογκόσφαιρα... Και ένα παρόμοιο παραμύθι με στοίχειωσε... Κάθε δράση φέρνει μια αντιδραση... ένα αναπόδραστο αξίωμα...

Ουδέν κακόν αμιγές καλού... δεν παύει όμως από το να είναι κακό...

Πολλές οι μεταβλητές κι εγώ αδυνατώ να εξισορροπήσω τις επείσακτες... δεν μπορώ καν να χειριστώ την ανεξάρτητή μου... άσε που δεν έχω ιδέα ποια είναι η εξαρτημένη!

Η αρχή και το τέλος είναι πάντα η επικοινωνία.