1.10.07

Γιατί;...


Γιατί να είμαι τόσο συναισθηματική, τόσο αγχώδης; Γιατί να έχω τόσο μπερδεμένες τις προτεραιότητές μου; Γιατί να πανικοβάλλομαι με το παραμικρό; Γιατί να έχει τόση σημασία για μένα αν δυο άνθρωποι έχουν παρεξηγηθεί μεταξύ τους ενώ για αυτούς μπορεί να μην έχει καμιά σημασία; Γιατί να νιώθω την ένταση και το θυμό τόσο πολύ; Γιατί να μου τρυπά η ψυχρότητα τα κόκκαλα και να είναι σαν να μου δημιουργούνται αρθρητικά; Γιατί να με πονάει τόσο πολύ το στομάχι μου; Γιατί δεν ασχολούμαι με αυτά που έχουν σημασία και απλά κάθομαι εδώ και γράφω; Νιώθω τόσο χαζή, κάποιες φορές φαίνεται να δίνω διαστάσεις που δεν υπάρχουν! Όμως είναι που νιώθω τόσα πολλά, που πανικοβάλλομαι και δεν ξέρω πώς να χειριστώ τα πράγματα... Γιατί δε διαβάζω απλά τα άρθρα μου; Σπαταλάω τις ώρες της ζωής μου... Δεν αντέχω τις τύψεις και το άγχος...

Είναι που θέλω όλοι να 'μαστε καλά... είναι που φοβάμαι τόσο πολύ...

...οι παράλογες συγγνώμες που λέγαμε, μου χτυπάνε ξανά την πόρτα... εσύ απλά άκου προσεχτικά το τραγούδι και μη σκέφτεσαι τι θα σχολιάσεις...

1 comments:

kiara είπε...

Αυτό η δημοσίευση μένει για χατήρι κάποιου συγκεκριμένου, πολύ ευαίσθητου ατόμου και γιατί είναι ωραία και η φώτο. Όμως τελικά προτιμώ να πολλαπλασιάσω το χαμόγελό μου με χίλια αστέρια και να μη μαραζώνω. Εντάξει, έχω τις παραξενιές μου αλλά η ζωή είναι ωραία κι ας την κάνουμε εμείς χάλια. Ακούστε το τραγούδι στο λινκ, είναι εξαιρετικό και με αντιπροσωπεύει πολύ! Καληνύχτα.

υ.γ. Χαίρομαι που αυτό είναι απλά ένα σχόλιο... ας μην μπερδεύουμε τη λογοτεχνία με τη ζωή...

Με χίλια αστέρια, μην ξεχνάς, ο Θεός μαζί μας:)