27.9.07

...λέξεις διάφανες...

Θυμάσαι που είχα πει πως ήθελα να γράψω μια ιστορία;... Θα την γράψω απόψε κι ας ξέρω καλά πως δε θα 'ναι όμορφη... και δε θέλω να 'ναι όμορφη... με πληγώνουν τα όμορφα απόψε... Αυτή η ιστορία, λοιπόν, δεν είναι δική μου... γράφτηκε με ήχους κι εγώ όπως όπως τη μεταφράζω σε λέξεις... μια ταπεινή ιστορία... όπως όλες οι πραγματικές ιστορίες...

Μια φορά, κι έναν καιρό... δεν ήταν κανείς παρά μονάχα... εσύ και το όνομά σου ήταν Μοιρέας. Ζούσες σε μια χώρα δίχως ανθρώπους, σε μια γωνιά της γης που ο ήλιος δεν τη φώτιζε ποτέ. Κι ήταν ο ουρανός γεμάτος αστέρια πάντα. Ήσουν ένας οδοιπόρος της νύχτας και όλο περπατούσες και ονειρευόσουν κάτω απ' τον κεντημένο ουρανό. Δεν έπρεπε το βλέμμα σου να φεύγει ποτέ από τ' αστέρια γιατί δουλειά σου ήταν κάθε ένα που έσβηνε να το ανάβεις εσύ ξανά για να οδηγεί το καθένα τον δικό του ταξιδιώτη που χωρίς αυτό θα χανόταν. Κάθε μέρα κάποια αστέρια έπεφταν και χάνονταν στο πέλαγο του ουρανού. Αυτό σήμαινε πως ο ταξιδιώτης είχε πεθάνει και το αστέρι έπρεπε να ακολουθήσει την ψυχή μέχρι το τέλος... Κι εσύ συνέχιζες να περπατάς χωρίς να κουράζεσαι ποτέ, και πρόσεχες υπομονετικά όλα τα αστέρια... δε σκέφτηκες ποτέ πως εσύ δεν είχες δικό σου αστέρι... Γιατί σε λένε Μοιρέα;...

Άνοιξε τα μάτια της διάπλατα και κοίταξε τον ωκεανό εκεί που ενωνόταν με τον ουρανό... έψαχνε το αστέρι της... εκείνο που ήταν πάντα μαζί της τις νύχτες. Κάθε που ανέτελλε οι κορδέλες του βυθού ζωντάνευαν και χόρευε μαζί τους το νανούρισμα της νύχτας για να μπορέσει να κοιμηθεί η μαμά της που μια θυμωμένη μέρα την είχε πάρει η θάλασσα και την είχε κλεισμένη στα μπουντρούμια της... "Πού είσαι αστέρι;" τραγούδησε...

συνεχίζεται...

2 comments:

το κορίτσι που ήθελε πολλά είπε...

σήμερα νιώθω την ανάγκη να διαβάσω πράγματα που έχεις γράψει εσύ, με το δικό σου χαρακτήρα..

και, συγχώρεσέ με, μα αυτό μου φαίνεται πολύ όμορφο..

zVyk είπε...

Τότε, ίσως ήρθε η ώρα αυτή η ιστορία να συνεχιστεί, ακόμη και να τελειώσει.