2.9.07

Ωραίε μου εαυτέ...

Έλα εαυτέ μου να πάμε για ένα ταξίδι οι δυο μας... πώς τα κατάφερες και ξεχάστηκες; Πώς γελάστηκες και πίστεψες πως έχεις άναγκη τους άλλους για να είσαι ευτυχής;... Κοινωνικό όν ο άνθρωπος. Μα ποιος είπε πως ήθελα να πορευθώ σε αυτή τη ζωή με μέτρα ανθρώπινα;... Μα το πιο αστείο ήταν που πίστεψα έστω και για μια στιγμή πως δεν είμαι μόνη... που αγνόησα τον ένστικτό μου, που αρνήθηκα να δω την αλήθεια γύρω μου! Όχι δεν είμαι τραγική και δε διεκδικώ κανένα τίτλο και είμαι μόνη μονάχα με την πιο συμβάτικη έννοια... Την υπέρβαση όμως δε θα την κάνω μόνη...

Και θυμάμαι...
«Μα όταν υπάρχουν τόσα έρημα πλάσματα, είν' εγωιστικό να κλαίει κανείς τη μοναξιά του!»
Δον Κιχώτης - Camino Real

Τ έ λ ο ς

4 comments:

Ανώνυμος είπε...

Δεν είσαι μόνη....

kiara είπε...

Σωστά. Με συντροφεύουν ανώνυμα σχόλια. Πολύ παρήγορο! Τα αποσιωποιητικά είναι πάντα τρία, μονάχα τρία...

'Eλενα είπε...

κοιτα ποιος άλλος ειναι εδώ =)

kiara είπε...

Not alone after all!=D