15.8.07

EROICA-Το τέλος μιας εποχής

Η Μαργαρίτα κι ο Αντρέας ή μήπως η Λαΐτα και ο Αντρεόττης... εκείνα τα ξύλινα σπιτάκια στη θάλασσα, χτισμένα πάνω στο κύμα σχεδόν, κάτω από τους ευκαλύπτους, το καράβι του Σάιμον που παίζαμε όλοι μαζί, οι βόλτες στην παραλία... ξεθωριασμένες οι εικόνες στο μυαλό αλλά τα συναισθήματα καλά κρατούν μέσα μου τις μνήμες... Τα παιδιά της μεγάλης μου ξαδέρφης, της Αθηνούλας στην ίδια ηλικία περίπου με εμένα και τα αδέλφια μου... Ο Γιώργος και ο Κυριάκος... τους νιώθω τόσο μακριά μου τώρα πια... όλους!... κι ήταν όλα τόσο απλά... παίζαμε στο σπίτι μας, στο Καϊμακλί, γιατί η Μαργαρίτα κι ο Αντρέας όλο έρχονταν να επισκεφτούν τη γιαγιά τους που έμενε δίπλα μας κι όλο μαζί μας κατέληγαν. Και παίζαμε τόσο πολύ! Πίσω από το σπίτι μας ήταν κάτι σαν πάρκο και μετά ένα αδιέξοδο και παρακάτω κάτι εργοστάσια... το ιδανικό σκηνικό για να στήσεις ένα παιδικό μυθιστόρημα... α ναι, και η αυλή τεράστια εννοείται με πολλά οπωροφόρα δέντρα και μια μεγάλη υπέροχη κούνια, φορτωμένη όνειρα! Χωρούσε εμένα και τον τεράστιο κούνελο μου μαζί να κάνουμε κούνια! Παίζαμε "μαππουροπόλεμο" και ο Κυριάκος μάζευε τους κάκαρους από τα δέντρα! Αχ, αυτό το παιδί ήταν από πάντα του τρελλό, έκανε συλλογή με μαχαίρια κι έπειτα αναπτήρες όταν άρχισαμε να μεγαλώνουμε, δυστυχώς (ή ευτυχώς)! Ο Γιώργος μάς έβγαζε παρατσούκλια και η Μαργαρίτα ήταν η ψηλή μας. Ο Αντρέας ήταν τόσο γλύκας, με έπαιρνε βόλτες με το καρότσι, αυτός έξι κι εγώ πέντε χρονών! Α ναι, ξέχασα να αναφέρω πως οι μάππουροι είναι τα κουκουνάρια και οι κάκαροι ή ζίζιροι είναι τα τζιτζίκια! Καλά όταν βάζαμε τα μαγιό μας και βγαίναμε με κάτι κούπες (όχι του καφέ) στην αυλή και παίζαμε με το νερό, και βλέπαμε και βατραχάκια δίπλα από τις γαρδένιες! Οι άλλοι έπαιζαν και με τα ποδήλατα -εγώ δεν ήμουν ποτέ καλή σε αυτό-. Μια μέρα ο Κυριάκος πήγε να ανέβει με το ποδήλατο πάνω σε μια στίβη από βαρέλια στο εργοστάσιο πίσω! Έπεσε και λιποθύμισε αφού δεν είχε ακόμη σπουδάσει κασκαντέρ(!) και ο Αντρέας πάει στον πατέρα μου και με το πάντα απαθές ύφος του, του λέει: "Θείε Ντίνο, ο Κούλλης πέθανε". Εντάξει, τελικά έζησε...


Και μετά μεγαλώσαμε... Ναι, μου λείπετε, όλοι σας... και δε θα 'ναι ποτέ πια το ίδιο...