10.8.07

ωριμάζω

Την αγάπη και την εμπιστοσύνη δεν είναι κάτι που μπορείς να κερδίσεις μετά από προγραμματισμό ή συγκεκριμένες προσπάθειες... Μπορείς να προσπαθήσεις να δώσεις αγάπη... Πού ξέρεις; Μπορεί και να την πάρεις πίσω... Σκέφτομαι πόσο πιέζουμε κάποτε κάποιους ανθρώπους... και όσο τους πιέζουμε τόσο αυτοί απομακρύνονται στην προσπάθειά τους να προστατευτούν... Έχω κάνει αυτό το λάθος στη ζωή μου και όχι μια φορά... Ίσως και να το ξανακάνω... Δεν είμαι τέλεια όσο κι αν μη μου αρέσει αυτό. Εξάλλου, οι άλλοι γύρω μου δεν έχουν την κρεμάλα έτοιμη να με κρεμάσουν όπως συχνά νομίζω. Όλοι έχουν τη συγχώρεση μες στην καρδιά τους... Τελικά ο δήμιος του εαυτού μου εγώ είμαι... Χρειάζεται να είμαστε δήμιοι των λαθών μας και όχι του εαυτού μας...

Μεγαλώνεις, μεγαλώνεις κι εσύ μικρή... Έχεις αλλάξει τόσο τα τελευταία χρόνια... Τώρα που φοβάσαι τόσο πολύ, τώρα είναι η στιγμή για να τολμήσεις!...

2 comments:

kiara είπε...

Ναι φοβάμαι, και είμαι και απογοητευμένη από τον εαυτό μου... πάλι!!! Μου ΄ρχεται να χτυπήσω το κεφάλι μου στον τοίχο, να ξεχυθεί όλος μου ο εσωτερικός πόνος κάπου προς τα έξω γιατί δεν αντέχω!
υ.γ. Δε θέλω συμπαράσταση και λόγια παρηγοριάς από κανένα άγνωστο χιλιόμετρα μακριά. Ευχαριστώ.

erwtokritos είπε...

Έλα ρε σύ.. μη στενοχωριεσαι και μην απογοητεύεσαι... σκέψου όλους αυτούς που έχεις γύρω σου και σ' αγαπάνε.. τους δικούς σου.. σκέψου πόσο σ'αγαπάει και ποσο καμαρώνει για σένα η μητέρα σου και ο πατέρας σου.. με τί αλλο μπορεί να συγκριθεί αυτή η αγάπη; σκέψου όλες εκείνες τις ευχάριστες στιγμές που έχεις περάσει με τους φίλους σου... ακόμα και αυτοι οι άγνωστοι όπως λές έχουν για σενα ανοιχτό πάντα ένα παραθυράκι στην καρδιά τους.. και να ξέρεις οτι οσοι σε αγαπάνε, ποτέ δεν θα σου γυρίσουν την πλάτη και πάντα θα πονάνε και αυτοί με τον πόνο σου και θα χαίρονται με την χαρά σου..
να χαμογελας :)