8.8.07

Κάθε νότα να μου καρφώνει την καρδιά...

Τι παράξενο... να συμβαίνουν γύρω σου εκείνα όλα τα περίπλοκα που είναι στη βάση τους απλά και που εσύ κρυφά τόσο καιρό τα ευχόσουν... κι εσύ μέσα σου να μαραζώνεις περισσότερο... να περνάς ωραία, να γελάς αλλά μετά την τελευταία καληνύχτα να σκύβεις το κεφάλι μελαγχολικά και να βάζεις τη μουσική και να λιώνεις ανάμεσα στις νότες...

Γιατί αγχώνεσαι; Τι σε τρομάζει αλήθεια;... Έστησες ολόκληρο το θεατράκι της ζωής σου με τέτοιο τρόπο που να περιστρέφεται γύρω από τον άξονα οποιουδήποτε άλλου εκτός από τον δικό του... Έχω κουραστεί νοητικά να είμαι ενήλικη και συναισθηματικά έφηβη... μήπως η εικόνα που έχεις για τον εαυτό σου είναι η εικόνα που θεωρείς ότι έχουν οι άλλοι για 'σένα;... Πώς να βγάλω τη μάσκαρα τώρα από τις βλεφαρίδες μου;...

Με πληγώνει αυτός ο εαυτός... ο γεμάτος ασχήμια που άμα τύχει να πέσει σε καμιά στιγμή ομορφιάς βιάζεται να τη μουτζουρώσει με εκείνο το μολύβι το βουτηγμένο στη μελάνη της εγωπάθειας!... Και να σε τοποθετήσουν μέσα στον τέλειο κόσμο άμα μέσα σου λυσσομανούν τα κύματα και σε χτυπάνε αλύπητα, δεν μπορεί κανείς να σε σώσει...

Καληνύκτα Κεμάλ
ο δικός μου ο κόσμος δε λέει να αλλάξει...