11.6.07

Μη με διαβάσεις! Θα χάσεις το χρόνο σου!...

Ξέρω πως γράφω πολύ τις τελευταίες μέρες αλλά το 'χω ανάγκη. Δε γνωρίζω αν με βοηθά αλλά... Δεν έχω τι να πω πια... Ας διηγηθούμε μια ιστορία....
Ήταν μια φορά ένα κορίτσι -τι πρωτότυπο- και ήταν το πρώτο κορίτσι της οικογένειας μετά από δύο αγόρια. Οι γονείς φυσικά χαρήκανε που αποκτήσανε κορίτσι, ήτανε η μικρή τους πριγκίπισσα. Αυτή λοιπόν, η πριγκίπισσα ήτανε αρκετά κακομαθημένη από πολύ νωρίς. Την πρώτη φορά που τη φέρανε σπίτι -κανείς δεν ξέρει πώς τα κατάφερε- έπεσε κάτω από το κρεβάτι. Έκτοτε κουβαλάει μια δικιά της τρέλλα... Ήτανε άταχτο κορίτσι. Περπάτησε πολύ νωρίς, 9 μηνών, είχε αγωνία από τότε να γνωρίσει τον κόσμο, τίποτα δεν τη χωρούσε, τα κάγκελα στο κρεβατάκι της δεν ήταν παρά πλεονασμός. Ποτέ δεν έπεφτε να κοιμηθεί στην ώρα της και τα αγόρια τη φωνάζανε εισβολέα γιατί πάντα έριχνε κάτω τα τόσο όμορφα παρατεταγμένα στρατιωτάκια τους. Οι γονείς άρχισαν να διαμαρτύρονται, τους χαλούσε την τάξη του σπιτιού...
Κάνε κορίτσι σου λένε μετά που είναι πιο ήσυχο! Δεν μπορούσαν να την πάρουν πουθενά! Όπου και να την έπαιρναν όλα τα πείραζε και δημιουργούσε καταστάσεις, ήτανε αλήθεια ένα πολύ περίεργο παιδί, όλα ήθελε να τα ανακαλύψει. Όταν δεν την άκουγες αυτό ήταν αλήθεια πολύ ανησυχητικό, σήμαινε αναπόφευκτα πως κάτι σκάρωνε! Αλήθεια σας το λέω όμως και ήμουν εκεί μάρτυρας, δεν είχε κακό σκοπό, μόνο να καταλάβει ήθελε! Όμως αυτό το οποίο παρέμενε γεγονός είναι ότι ρεζίλευε τους γονείς της όπου και να πηγαίνανε με την περιέργειά της και τις ανεπανάληπες και κλασικά άκυρες ατάκες της!...
Ήταν όμως και αθώα, με τον πιο αστείο τρόπο. Όταν τα αδέλφια της την απειλούσαν πως θα την καταγγείλουν για καμιά της αταξία τότε αυτή πήγαινε στη μαμά της και της έλεγε: "Αυτός θα με καταγγείλει επειδή έσπασα το βάζο!". Έτσι ακριβώς! Θα πρέπει να ήταν ένα χαζό παιδί και πολύ κουραστικό για τους άλλους το οποίο άρχισε σιγά σιγά να μεγαλώνει... και το οποίο φυσικά δεν έμεινε για πάντα το μικρό της οικογένειας...
Μέχρι τα 9 της βρέθηκε με ακόμη τρία μικρότερα αδέλφια οπότε δεν ήταν πια τίποτα παραπάνω από το μεσαίο παιδί. Στα χρόνια του δημοτικού ποτέ δεν είχε σταθερές φίλες αλλά τα διαλείμματα ήταν πολύ μικρά οπότε δεν το συνειδητοποιούσε συχνά πως ήταν μόνη. Τα μαθήματα ήταν εύκολα και μόλις στην πέμπτη δημοτικού ανακάλυψε πώς είναι η δασκάλα να μιλά και εσύ να μην την ακούς!... Με το πιάνο τα έβρισκε ζόρικα τα πράγματα γιατί χρειαζόταν και να διαβάζει. Και εκεί ρεζίλι οι γονείς... έπεφτε ξύλο φυσικά. Τα απογεύματα δεν πήγαινε πουθενά από μόνη της, η τηλεόραση ήταν ένας καλός φίλος, παρακολουθούσε τα πάντα, απ' έξω το ήξερε το πρόγρμμα. Τα βράδια έπρεπε να πάει για ύπνο αλλά αυτή διάβαζε βιβλία, και όταν της έσβηναν το φως άναβε φακό... ε έπεφτε και εδώ κάποτε ξύλο...
Και μεγάλωσε κι άλλο... και μετακόμισε... και πήγε Γυμνάσιο... και ήταν η καινούρια... Και ήταν τόσο αστεία με εκείνα τα μεγάλα γυαλιά και την κοροϊδεύανε κουκουβάγια. Και αυτό το σίγμα της, δεν μπορούσε να μιλήσει τόσο καθαρά όπως τα άλλα παιδιά... τι να έκανε που της έλειπαν οι δύο πλάγιοι κοπτήρες... αυτά έχει η ζωή... Όμως δεν είναι πολύ ευχάριστο όταν ενώ περπατάς οι άλλοι σε τραβάνε από πίσω και σε κοροϊδευουνε. Και ούτε είναι και το καλύτερό σου όταν αυτό το ένα πράγμα που σου αρέσει να τραγουδάς, σου το στερούνε ξαφνικά γιατί; Γιατί η καθηγήτριά σου έφυγε με άδεια τοκετού και δεν πρόλαβε να σε ακούσει οπότε... tough luck! Ήταν αλήθεια περίεργο κορίτσι. Είναι περίεργο στα έντεκά σου να ακούς τα άλλα κορίτσια να λένε πως θα μείνουν για πάντα φίλες και εσύ να το αμφισβητείς... Μπορούσε να δει πράγματα...
Ήταν διαφορετική, έτσι της είχε πει ένας συμμαθητής στην τετάρτη του δημοτικού και έμεινε πιστή σε αυτό. Αλλά όσο διαφορετική και αν ήταν δεν έπαυε από το να είναι ένα παιδί που δεν ήθελε να κάθεται μοναχό να μετράει τα άστρα! Δεν ήθελε να είναι μόνη και δεν καταλάβαινε τότε γιατί έπρεπε να είναι μόνη...
Και μεγάλωσε περισσότερο... Ε το λύκειο είναι ένα περίεργο κεφάλαιο... καλύτερο από το γυμάσιο αλλά και δυσκολότερο... οι άλλοι την εκτιμούσαν περισσότερο... ανακάλυψε πώς είναι να έχεις φίλους καθώς και να τους χάνεις... τσάκισε... Όταν έδινε εξετάσεις για το πανεπιστήμιο κατάφερε να βυθίσει όλα της τα όνειρα... Δεν είχε ελπίδα αλλά ήταν και η φυσική της τάση να αντιστέκεται σε όλα αυτά που δεν μπορεί να πιστέψει...
Και μεγάλωσε... Βρέθηκε να σπουδάζει κάτι που δεν ήθελε... ανακάλυψε όμως μια καινούρια αγάπη... με τους ανθρώπους δεν πολυασχολιόταν... δεν την ενδιέφεραν και απλά έκανε παρέα με όλους και ξαφνικά εκεί που δεν το περίμενε απέκτησε φίλους... Όμως αυτοί οι φίλοι δεν είναι οι "κατάλληλοι" οπότε τώρα είναι ξανά μόνη... Αυτή τη φορά θα σπουδάσει αυτό που θέλει ό,τι και αν σημαίνει αυτό...
Εύχομαι να μπορέσει να βρει το δρόμο της...

5 comments:

MinOtaVrS είπε...

Δεν θα σταθώ στα γιατί και στα πως αυτή η κοπέλα κατάφερε ή θα καταφέρει αυτά ολα αυτά που εξιστορείς φίλη kiara.

Θα σταθώ όμως στον δικό σου μοναδικό τρόπο έκφρασης και αφήγησης ο οποίος αναδεικνύει το όλο θέμα σε τετοιο βαθμό ετσι ώστε να μην μπορείς να μην σχολιάσεις αυτή την καταπληκτική γραφή..

ευγε φιλεναδα..

kiara είπε...

Σε ευχαριστώ αν και εγώ με βρήκα κάπως κουραστική:) Αλήθεια σε ευχαριστώ...

Ανώνυμος είπε...

Οι επιθυμίες της, εγκάρδιες ευχές μου! :-)

Σάκης

kiara είπε...

@Sakis
:)

erwtokritos είπε...

-Όμως αυτοί οι φίλοι δεν είναι οι "κατάλληλοι"- τί θές να πείς εδώ????