18.6.07

Και οι πρώτοι έσονται έσχατοι...

Ήθελα να 'μαι δυνατή... να κοιτάζω τον ήλιο κατάματα... να περπατώ αντίθετα στον άνεμο και αυτός να μου παίρνει τα μαλλιά... ήθελα μέσα στα μάτια μου να κλείνεται ολόκληρος ο κόσμος... ήθελα να μη σκύβω ποτέ το κεφάλι!... Ήθελα να είμαι γενναία... να μην κλάψω ποτέ!...

  • Αντ' αυτού...
Ήμουνα πάντα αδύναμη... ο ήλιος μου έκαιγε τα μάτια και αυτά ανήμπορα δάκρυζαν... ο άνεμος με έπαιρνε πάντα όπου ήθελε... τα μάτια μου δεν κουβάλησαν ποτέ μέσα τους ούτε μια γειτονιά... Για να μη φανεί πως έσκυβα το κεφάλι έστρεφα το βλέμμα μου αλλού... Οι άνθρωποι γύρω μου με τρόμαζαν και όλο ανυπομονούσα για τη νύχτα για να μπορώ να κλάψω κρυφά... μην ανακαλύψει κανείς πόσο αλήθεια πονούσα...
  • Όμως...
Η φωτιά μέσα μου... δε σταμάτησε ποτέ να καίει... τα αστέρια δεν έπαψαν ποτέ να λάμπουν... η πίστη αν και αμελητέα δε με άφησε ποτέ... Είναι τόσο κακό να αγαπάς τη μουσική;...

Ποτέ δεν κατάλαβα γιατί ενώ αγαπώ το φως επιλέγω το σκοτάδι...
Γιατί ενώ μου λείπει η αγάπη ζητώ το θαυμασμό;...

2 comments:

Αnnelie είπε...

ο θαυμασμός είναι ένα κακής ποιότητας υποκατάστατο της αγάπης...σαν την ασπαρτάμη...στιγμιαία νιώθεις πως φεύγει η πίκρα αλλά την γλυκιά ευφορία που σου προσφέρει η ζάχαρη δεν μπορεί να στη δώσει..

kiara είπε...

Πρέπει κάποια στιγμή να το πάρω αληθινά απόφαση! Αν δεν ξεπεράσω το πάθη μου δε θα συναντήσω ποτέ τη λύτρωση...