13.6.07

Ζυγίζω και ζυγίζω... και κοιτώ πίσω...

-Είμαι εγώ απρόβλεπτη;
-Ναι υποθέτω... Αφού είσαι κυκλοθυμική... Πιστεύω αυτά τα δύο ταιριάζουν...
-Μμ... ναι...

Όταν ένας άνθρωπος εκπλήσσεται από τον ίδιο του τον εαυτό σημαίνει κάτι αυτό;... Τι πάει να πει λυπήθηκα; Και τι είναι αυτό που διακρίνει την ευαισθησία από τον αμοραλισμό; Ένα χαμόγελο διαρκείας μπορεί να βελτιώσει μια απρόσμενη αρνητική διάθεση; Μου έχουν πάρει το παγωτό μου και κλαίω; Ποιος ξέρει; Χειρίζομαι τη ζωή σα μια ζυγαριά και συνεχώς μετρώ, σαν να φοβάμαι ότι κάποιος θα μου κλέψει μερικά γραμμάρια ευτυχίας! Η ευτυχία είναι άθροισμα ή γινόμενο; Η νεκροψία πότε θα γίνει τελικά; Πού πήγαν οι ωραίες μου τελείες;

Απορία: Άμα παίρνουμε ως υποκείμενο έρευνας (κοινώς πειραματόζωο) τον ίδιο μας τον εαυτό πρέπει να αρχίσουμε να ανησυχούμε;

υ.γ.: Τα αποσιωποιητικά δεν είναι παρά η θλιμμένη ανάσα που φοβάσαι να εκπνεύσεις...

1 comments:

kiara είπε...

Ναι, αυτό μού ταιριάζει, ο αμοραλισμός... βρήκα τι είμαι, αμοραλίστρια...