10.6.07

Συγκρούσεις...

"Για ένα πράγμα θέλω να είσαι σίγουρη... για το ότι σε αγαπάμε!..."
Το ξέρω, το ξέρω πως με αγαπάτε... Γιατί τότε επιτρέπετε τόσες συγκρούσεις μέσα μου; Γιατί δε μου δίνετε ποτέ κάποια εξήγηση; Γιατί να μην μπορώ να καταλάβω, να υπερβώ όλα όσα συμβαίνουν μέσα μου; Είμαι τελικά τόσο αδύναμη που να μην μπορώ να δεχθώ το πιο απλό πράγμα;... Τη μέρα που ένα σκαμνί και ένας θρόνος θα μου φαίνονται το ίδιο θα έχω κάνει κάτι -όχι από μόνη μου φυσικά- στη ζωή μου...
Ήθελα να είμαι πιο δυνατή... ήθελα αυτό... να είμαι απλή... να λέω "καθείς εφ΄ω ετάχθη" και να το εννοώ... Και όμως ανακαλύπτω ένα εαυτό τόσο εγωπαθή και αδύναμο να ορθωθεί απέναντι σε όλα όσα του συμβαίνουν και να χαμογελάσει... ανακαλύπτω ένα ανθρωπάκι που τρομάζει στην πρώτη δυσκολία και αρνείται να δει όλα τα καλά που του συμβαίνουν... Δεν είμαι σίγουρη γιατί κλαίω... για αυτό που με δυσκολεύει ή μήπως για το ίδιο το γεγονός της δυσκολίας;... Αισθάνομαι διπλά λανθασμένη και είμαι θυμωμένη με αυτό τον εαυτό...
Και μετά μου είπατε: "Και να μη θυμώνεις!...". Μου φάνηκε παράξενο εκείνη τη στιγμή αλλά τώρα το βλέπω μπροστά μου. Δε θέλω να σας απογοητεύσω και όμως και μόνο με την ενέργεια μου αυτή που γράφω το κάνω ήδη... Και τον εαυτό μου τον έχω απογοητεύσει τόσο πολύ! Και απογοητεύομαι γιατί με τρομάζει η αχαριστία μου! "Δεν μπορώ... δεν μπορώ να καταλάβω! Το χειρότερό μου δηλαδή...".
Ή ίσως μπορώ! Και αυτό που με τρομάζει είναι αυτό που μπορώ να καταλάβω... ότι είμαι ανώριμη από πολλές απόψεις καθώς και ανάξια... Θυμάσαι που αναρωτιέσουν αν μπορούν να το δουν οι άλλοι;... Προφανώς μπορούν...

"Της αγάπης την ουσία
την μετρώ στην απουσία..."

1 comments:

kiara είπε...

Για να μην το ξεχνάς...:"Στη μνήμη μου μένουν τόσες εικόνες... μα ξεχωρίζει μια... η Κατασκήνωση, η ΚΑΤΑΣΚΗΝΩΣΗ ΜΟΥ!!! Μακάρι να κρατήσω τις υποσχέσεις που έκανα..."