5.6.07

Γράμμα σε μια φίλη

Φίλη μου,

Την τελευταία φορά που σου έγραψα γράμμα τα αποτελέσματα ήταν περίεργα και η απάντησή σου μου στοίχισε...
Πόσα χρόνια γνωριζόμαστε; 9 περίπου, κάπου εκεί... και πόσα χρόνια είμαστε φίλες; 3 να πούμε, με κάποια διαλείμματα και σκαμπανεβάσματα ίσως... Ξέρεις, μέσα σε αυτά τα τρία χρόνια διάφορα άτομα έσπευσαν να ορίσουν αυτή τη φιλία καλοπροαίρετα και μη!... Και ξέρεις, συνειδητοποιώ ότι μετά από τρία χρόνια εξακολουθεί να μου στοιχίζει!... Αυτό που όμως με εντυπωσιάζει είναι που εσύ δεν είπες ποτέ τίποτα, δεν παραπονέθηκες βασικά ποτέ! Όλοι είχαν να πουν άμεσα ή έμμεσα για μια προσκόλληση. Εσύ πώς διατήρησες τόσα χρόνια τη ψυχραιμία σου μαζί μου δεν κατάλαβα ποτέ. Να υποθέσω ότι δεν είσαι αρκετά ευφυής ώστε να καταλάβεις αυτό που τόσο καλά "διακρίνουν" όλοι και να μου την πεις κι εσύ;... Αισθάνομαι τόσες ενοχές... Δεν ήθελα ποτέ να είμαι βάρος...
Τώρα που τα γράφω αυτά αισθάνομαι ότι πάλι παίζω με τη φωτιά αλλά όπως και να 'χει πρέπει κάποτε να αντιμετωπίσω τη ζωή μου. Μια ζωή αφήνω πράγματα να πλανώνται στον αέρα και δεν το τολμώ να τα αγγίξω!...
Μετά από τρία χρόνια αυτό που ξέρω στα σίγουρα είναι πως επικοινωνούμε και πως είμαστε φίλες.

Καληνύχτα Κεμάλ
αυτός ο κόσμος δε θα αλλάξει ποτέ.

υ.γ. Παλιά όταν σε ρώταγα πράγματα και δε μου έλεγες αυτό που με πείραζε δεν ήταν που δεν ήξερα, μόνο με πόναγε η απόσταση που δημιουργούσες... και που κάπου αισθανόμουν πως ούτε κι εσύ την ήθελες...

1 comments:

Ανώνυμος είπε...

Δεν υπήρχε ποτέ λόγος να πω κάτι, γιατί σημασία έχει που σε αγαπώ
ε λ ε ύ θ ε ρ η από εκείνο "που τόσο καλά διακρίνουν όλοι..."