4.5.07

cyber-κολλητή με ακούς;

Κάποιες φορές αισθανόμαστε τα προβλήματα που μας ζώνουν τόσο μεγάλα, φτάνουμε σε τέτοιο σημείο πανικού που αναγκαστικά το οργανισμός πρέπει να αντιδράσει και δια των ομοιοστατικών λειτουργιών να μας φέρει σε μια ισορροπία για να μην τρελλαθούμε... Έτσι νιώθω τώρα τουλάχιστον... Αλήθεια, το διαδίκτυο είναι τόσο κακό; Είναι τόσο τραγικό να γνωρίζουμε άτομα εδώ; Και αν δεν ταιριάζουμε; Εξάλλου εγώ δεν ταιριάζω ποτέ και με κανένα... αλλά ταυτόχρονα με όλους. Στο διαδίκτυο δε γνωρίζουμε ανθρώπους, γνωρίζουμε πτυχές ανθρώπων, συχνά ιδέες ανθρώπων. Καθένας από μας εδώ μέσα είναι σαν ένα πουκάμισο αδειανό. Στην πραγματική ζωή εκτός από το ότι μπορείς να δεις και να αγγίξεις τον άλλο έχεις τη δυνατότητα να τον δεις σε διαφορετικές περιπτώσεις και να τον γνωρίσεις ουσιαστικά. Εδώ πάντα λείπουν πολλά και έρχεται μια στιγμή που το συνειδητοποιούμε και λέμε: "Τι κάνω εδώ; Η ζωή είναι έξω!". Τη πέρασα αυτή την κρίση και εξακολουθώ να την περνώ!

Ήρθε όμως μια στιγμή που κατάλαβα πως έπρεπε να βρω το θάρρος να παραδεκτώ κάποια πράγματα. Έχω πάρει πολλά από την επαφή μου με το διαδίκτυο που για πολλά χρόνια δεν μπόρεσα να βρω στην καθημερινή έξω ζωή όσο κι αν με πονάει ίσως αυτή η σκέψη. Το διαδίκτυο με φθείρει αλλά και μου δίνει. Δε θα καθόμουν εδώ να γράφω αν δεν είχα κάποιο κίνητρο. Ίσως κάποιος να πει ότι ειναι απλά μια συνήθεια έως και εξάρτηση. Μα οι συνήθειες και οι εξαρτήσεις ξεκινούν για κάποιο λόγο... Κάθε μας επιλογή μας δίνει και μας παίρνει κάτι. Κάθε φορά πρέπει εκ των υστέρων να κοιτάζουμε πίσω και να αξιολογούμε ποιο από τα δυο υπερτερεί, το δούναι ή το λαβείν, και να αναθεωρούμε ή να κρατάμε την αρχική μας επιλογή... Η ζωή είναι ένα πείραμα, όπου συνεχώς ελέγχουμε υποθέσεις. Κάποιες τις απορρίπτουμε και κάποιες τις κρατάμε μέχρι να απορριφθούν και αυτές. Ποτέ όμως δεν αποδεικνύεται καμιά υπόθεση. Χρειάζεται να έχεις πίστη... Εγώ πιστεύω...

1 comments:

kiara είπε...

...όχι δεν ακούς...