18.5.07

"Ξύπνα Βασίλη!"

Ημικρανία... στομαχόπονος... όλα μαζί πάνε κι έρχονται... Κι αυτή η ανεξήγητη (λέμε τώρα) νύστα που δε λέει να με αφήσει. Ακόμα παλεύω να κρατήσω την υπόσχεση που έδωσα... ακόμα με πονάει... Ακούω συνεχώς dido και άρχισα να βαριέμαι... Όμως είναι καλή, με καταλαβαίνει πραγματικά... Αυτό είναι ένα βαρετό post χωρίς καμία λογοτεχνική φιλοδοξία... οπότε άστε το καλύτερα... Άστε με να γράφω μήπως και τα βγάλω όλα από μέσα μου... (βλ.Annelie) μήπως και αδειάσω εντελώς και ησυχάσω... Δεν είμαι πολύ καλά και δεν ξέρω πότε θα προλάβω να κάνω όλα όσα έχω να κάνω... Όλο περιμένω τη στιγμή που θα μπορέσω να χαλαρώσω και να μην έχω τίποτα στη σκέψη μου και αυτή η στιγμή δε λέει να έρθει... και ούτε φαίνεται κάπου στον ορίζοντα. Πώς κατάντησα έτσι;... Πότε κατέληξα εγώ να με λυπάμαι;... Ποτέ δε μου άρεσαν αυτές οι μιζέριες!... Ξύπνα Χρ.! Πάψε να μιξοκλαις κορίτσι μου! Όλα θα γίνουν... "Μη δίνεις απόλυτη αξία σε πράγματα που δεν έχουν ουσιαστική σημασία." Αλήθεια... το πολύ πολύ να χάσω το εύγε των σοφιστών...