14.5.07

Με λένε Ζωή!

Δεν μπορώ παρά να γράψω κι αυτό. Ξέρω καλά πως δε θα το διαβάσεις και κατά βάθος δε θέλω να το διαβάσεις. Δε θέλω να μάθεις ποτέ τι μου συνέβη... δε θέλω να δεις το σκοτάδι που με κατέκλυσε... ούτε κι εγώ η ίδια δε θέλω να το δω. Ουφ, δεν μπορώ να γράψω τίποτα εδώ. Είναι όλα τόσο εκτεθειμένα! Εν πάσει περιπτώσει είμαι μια τρελλή που κατοικεί μεσα σε "ρεαλιστικά" μυθιστορήματα, σε αυτά της Ζωρζ Σαρρή κατά προτίμηση. Ένα έχω να καταγράψω. Ποτέ δε θέλησα να στήσω στον τοίχο κανένα. Και πρέπει επιτέλους να χωνέψουμε το γεγονός ότι κανένας περαστικός δεν περιμάζεψε το κοριτσάκι με τα σπίρτα. Απλά πέθανε γιατί έτσι έπρεπε να γίνει! Ξέχασα να σας πω πως κανείς δεν μπορεί να μετρήσει τα άστρα και πως η Κοκκινοσκουφίτσα δε θα γλυτώσει ποτέ από τον λύκο... όπως ούτε κι εγώ από τον εαυτό μου... κανείς που άφησα να με κοιτάξει κατάματα δεν έμεινε... όλοι έφυγαν... ουτε καν εσύ δεν άντεξες... δεν είναι τόσο κακοί οι τυφώνες... οι καταιγίδες... δεν είμαι τόσο κακιά ρε συ...