8.5.07

Πού 'σαι...

Ακούω το Wake me up when September ends... Νιώθω τέτοια νοσταλγία και μια ανάγκη να αγκαλιάσω όλο τον κόσμο... αισθάνομαι να φεύγω... θέλω να φύγω... μια γλυκειά μοναξιά και μελαγχολία με τυλίγει... γύρω μου όλα πεζά... μέσα μου η ποίηση μιλά, δεν ξέρω πώς... τι ωραία που είναι η μουσική... εύχομαι μια μέρα να μπορέσω να την ξεκλειδώσω...



O πατέρας φορούσε συνήθως έναν κατιφέ στο πέτο, κι η μητέρα
μια ρόμπα με ζωγραφιστά αρχαία ειδύλλια
κι όταν παίζαμε στην αυλή πατούσαμε μόνο στις άσπρες πλάκες:
έτσι δε βγήκαμε ποτέ απ' τ' όνειρο
η μικρή Άρκτος ερωτοτροπούσε με τον Σεπτέμβριο
ω παιδικότητα: αιωνιότητα αμετάφραστη
κι ο Θεός που απ' τις δακρυσμένες προσευχές των παιδιών που
φοβούνται τη νύχτα
φτιάχνει τις πρώτες γαλάζιες γραμμές της μέρας που στέλνουν
την ελπίδα στους ναυαγούς.
Ξημέρωμα-Τάσος Λειβαδίτης