5.5.07

είμαι ευλογημένη κι ας μην το βλέπω...


...βλέπω γύρω μου το γυάλινο κόσμο στον οποίο ζούσα όλη μου τη ζωή να ραγίζει... αισθάνομαι πως θα συντριβεί και μαζί του κι εγώ... η ποίηση έχει μέσα μου στερέψει... βλέπω μια καταιγίδα από θρύψαλα να πλησιάζει κι εγώ είμαι αδύναμη να αντιδράσω... θέλω τόσο πολύ να κοιτάξω αλλού και να κάνω πως δε συμβαίνει τίποτα... όλα με πληγώνουν αυτή τη στιγμή... δε δικαιούμαι μια φορά κι εγώ να αγνοήσω την καταιγίδα; Η καταιγίδα είμαι εγώ... ο γυάλινος πύργος μου δε θα αντέξει για πολύ ακόμη... μήπως αυτό είναι το ναδίρ;...

...επίπεδο συναίσθημα...