7.4.07

Tο του αφανούς προτιμότερο...

Μου αρέσει πολύ να στέκομαι σε φράσεις που αξίζουν... Μόλις την έλαβα αυτή σε μήνυμα -δεν μπορώ να αποκαλύψω το πρόσωπο γιατί θα καταστρέψω όλη την ομορφιά της αφάνειάς του- και σπεύδω να την αναλύσω... με τον κίνδυνο να την καταστρέψω! Όμως δεν μπορώ να μην κάνω μια αναφορά! Όλοι αγαπάμε τόσο την προβολή αν και δεν το δείχνουμε... ή μάλλον ας μιλήσω για τον εαυτό μου. Δε μιλάμε απλά για συνήθη επιθυμία προβολής αλλά για κάτι πολύ χειρότερο! Πρόκειται για μια κατ' επίφασιν σεμνότητα και μετριοφροσύνη που είναι το χειρότερο είδος ανθρωπαρέσκειας και φυσικά αυταρέσκειας!... Πάντα διερωτώμαι αν φαίνεται, αν όλη αυτή η ασχήμια, όλη η αλαζονεία φαίνεται στο πρόσωπό μου... ή αν οι άλλοι δεν μπορούν να δουν... Πιστεύω πως κάποιοι μπορούν... άλλοι πάλι όχι... και είναι το χειρότερο πράγμα οι άλλοι να εκτιμούν σε ΄σένα κάτι που δεν έχει καμία σχέση με τον αληθινό εαυτό σου!...
Γιατί όμως γίνομαι τόσο εξομολογητική;... Η εξομολόγηση έχει κατακριθεί τόσο πολύ! Και όμως το να ομολογείς, λειτουργεί θεραπευτικά, απαλύνει τη θλίψη... Και τι τελικά είναι η αμαρτία; Είναι η κακή πράξη; Και ποια είναι αυτή η κακή πράξη που πρέπει να την εξομολογηθώ κιόλας; Αμαρτία τελικά είναι ό,τι σε φθείρει... ό,τι σε κάνει δυστυχισμένο... και ο εγωισμός... αυτός ο άκρατος εγωισμός από τον οποίο όλοι υποφέρουμε μας γεμίζει ταραχή και πόνο! Εκείνο το ένστικτο της επιβίωσης μπορεί πραγματικά να μας οδηγήσει στο θάνατο!... Γιατί αληθινά... τελικά τη ζωή μας δεν την ορίζουμε εμείς... οπότε ας την αποθέσουμε καλύτερα στα χέρια Του, στα χέρια του πλέον αφανούς...
Αλήθεια... γιατί ο Χριστός δεν κατέβηκε από το σταυρό; Γιατί δε φανερώθηκε; Γιατί δεν τους έκανε όλους αυτούς που τον έκαναν να υποφέρει τόσο πολύ να κλείσουν το στόμα τους; Και γιατί δεν αναστήθηκε πανηγυρικά; Γιατί δε φανερώθηκε στους πάντες; Αυτή η αφάνεια δεν είναι που Τον διακρίνει από άλλους "θεούς"; Αυτή δεν είναι που Τον κάνει αληθινό; Αλήθεια... το του αφανούς προτιμότερο...