11.4.07

(Συγ)χωρώ...

Ούτε που ξέρω πόσο συχνά ζητώ συγγνώμη... Μου τη σπάει όμως όταν οι άνθρωποι που αγαπώ μου ζητάνε συγγνώμη! Δε θέλω! ΔΕ ΘΕΛΩ λέμε! Όταν υπάρχει αγάπη ούτως ή άλλως όλοι (συγ)χωρεμένοι είμαστε στην καρδιά ο ένας του άλλου! Τα μάτια μου ακόμα με καιν κάπως από το πρωινό κλάμα λόγω συγκίνησης ενώ έγραφα το προηγούμενο κείμενο... Ουφ, πως τα καταφέρνω πάντα να κάνω βλακείες, να πέφτω σε γκάφες;... Η αλήθεια όμως όταν έχω πολύ άψογη συμπεριφορά δεν είμαι πραγματικά ο εαυτός μου, δεν έχω ρίξει τις άμυνες και γι΄αυτό δεν κάνω λάθη... Φοβάμαι τόσο τα λάθη, δυσκολεύομαι να συμφιλιωθώ με το γεγονός ότι δεν είμαι τέλεια... Τελικά γιατί ζητώ συγγνώμη; Ποιος είναι αυτός που δεν μπορεί να με συγχωρέσει; Ο άλλος που είναι απέναντί μου ή μήπως εγώ η ίδια;... Δεν μπορώ, δεν μπορώ να με συγχωρέσω! Μια ζωή να αγωνίζομαι να συγχωρώ τους άλλους και να έχω ξεχάσει τον ίδιο μου τον εαυτό; Αν δεν μπορέσω όμως να συγχωρέσω τον ίδιο μου τον εαυτό, δε θα μπορέσω ποτέ πραγματικά να συγχωρέσω κάποιο άλλο...