29.4.07

Μια καρδιά διηγείται...

Η καρδιά ήθελε να βγει για μια βόλτα. Χτύπησε διακριτικά την πόρτα του θώρακα και του λέει:"Μπορώ να βγω λίγο έξω;" "Μα αν βγεις εσύ για μια βόλτα τότε όλοι εμείς θα πεθάνουμε!", της απαντά πανικοβλημένος ο θώρακας. "Τι λες καλέ, τίποτα δε θα πάθετε, φήμες είναι αυτά για να κρατάνε πάντα τις καρδιές φυλακισμένες!" "Ναι ε; Δε σε πιστεύω!" "Άκου αυτή την ιστορία τότε...


-Πριν πολλά, πολλά χρόνια, τότε που τα ηφαίστεια μιλούσαν και τα ποτάμια τραγουδούσαν, τότε που τα ψάρια κελαηδούσαν και τα πουλιά γεννιόντουσαν στο βυθό της θάλασσας, οι καρδιές ζούσαν ελεύθερες σε ένα πλανητικό χωριό σε ένα γαλαξία λίγο πιο έξω από το δικό μας. Ο γαλαξίας αυτός είχε το όνομα Καρλάζε. Οι καρδιές ζούσαν μια τρελλή πανευτυχή ζωή. Δεν είχαν ποτέ πολέμους, ούτε δυστυχία, ούτε αρρώστιες, ούτε πείνα, ούτε Ρωσίες, ούτε Αμερικές! Όλες οι καρδιές μαζί, και κάθε καρδιά ξεχωριστά κρατούσαν βαθιά μέσα τους το μυστικό της ευτυχίας. Η φήμη αυτού του μυστικού όλο και ταξίδευε μέχρι που το έμαθε το Παλόγκ από την Ατλαμάνη, ένα μουσικό τρελλό τρελλό πλάσμα (λεπτομέρειες θα βρείτε στο "Ο Χιονάτος, οι εφτά νάνες και το Παλόγκ"). Το Παλόγκ λοιπόν που δεν μπορούσε να μιλήσει παρά μόνο με μουσική, έβλεπε τους ανθρώπους να καταστρέφονται μες στην παράνοιά τους και υπέφερε!... Αποφάσισε λοιπόν να ταξιδέψει στον Καρλάζε και να βρει τις καρδιές και να τις ρωτήσει ποιο είναι επιτέλους αυτό το μυστικό της ευτυχίας! Μετά από εκατομμύρια έτη φωτός έφτασε ξεψυχισμένο σε αυτή τη μακρινή, χαμένη πατρίδα και ρωτά την πρώτη καρδιά που βρήκε μπροστά του: "Ποιο είναι το μυστικό; Πες μου, σε παρακαλώ πες μου..." Το κοίταξε τρυφερά και του λέει "Να πιστεύεις, να ελπίζεις, να αγαπάς!" "Να πιστεύω, να ελπίζω, να αγαπώ...", είπε και κοιμήθηκε για πάντα!... Οι καρδιές δεν είχαν δει ποτέ ξανά κανένα να πεθαίνει! Δεν ήξεραν τι να κάνουν... Αισθάνθηκαν πόνο, αλλά καθώς δεν είχαν νιώσει ποτέ ξανά αυτό το συναίσθημα, πανικοβλήθηκαν. Αποφάσισαν τελικά ότι θα έπρεπε να επιστρέψουν το Παλόγκ στην Ατλαμάνη και ξεκίνησαν όλες μαζί για να πάνε στη γη -οι άνθρωποι μέχρι τότε ήταν άκαρδοι-. Δεν πρόλαβαν να αγγίξουν το γήινο χώμα, και οι άνθρωποι, που είχαν ακούσει για αυτές, τις άρπαξαν άπληστα και τις έμπηξαν βαθιά μέσα τους για να γίνουν ευτυχισμένοι! Από τότε, όλοι κρατάνε προσεχτικά φυλαγμένη την καρδιά τους, για να μην τους ξεφύγει... Κάποιοι γεννιούνται και πεθαίνουν χωρίς ποτέ να σκεφτούν να ρωτήσουν την καρδιά τους ποιο είναι το μυστικό της ευτυχίας. Κάποιοι άλλοι προσπαθούν να αφουγκραστούν και εκεί που πάνε να ακούσουν κάτι, εκεί που πάει η καρδιά να μιλήσει, να πει το μυστικό, κάτι τους αποσπά πάντα την προσοχή. Είναι και κάποιοι όμως, αν και πολύ λίγοι, που την ακούν προσεχτικά την καρδιά τους, και ανάμεσα στους χτύπους της ξεχωρίζουν καθαρά τρεις λέξεις, Πίστη, Ελπίδα, Αγάπη. Και αυτοί που ξέρουν καλά πως "ταξίδι είναι μόνο η προσευχή" μιλάνε στην καρδιά τους και της λένε, "Καρδιά μου να 'σαι ζωντανή..."."


"Πολύ ωραία ιστορία καρδούλα μου", της λέει ο θώρακας που 'χε αρχίσει να τον παίρνει ύπνος. "Άσε με να βγω...", του ψιθυρίζει. Και... η πόρτα άνοιξε, και πήδηξε η καρδιά έξω γιατί μετά από τόσες χιλιάδες χρόνια, έπαψαν όλες οι καρδιές να έχουν το μυστικό της ευτυχίας, γιατί αυτό το μυστικό δεν το 'χε μόνο η κάθε μια ξεχωριστά αλλά και όλες μαζί... Και τώρα, που τις κράταγαν φυλακισμένες χώρια, κάποιες έχασαν την πίστη, την ελπίδα, την αγάπη... και σκοτείνιασαν... έτσι και αυτή η καρδιά... έγινε σκοτεινή... και έφυγε... αφήνοντας πίσω της ένα νεκρό κορμί... ένα παιδί με μια σύριγγα στο χέρι... Και έζησαν αυτοί καλά, κι απέθανε αυτό χειρότερα...


1 comments:

Narita είπε...

ΟΜG.............
!!!!!!!!!!!!!!!!!!