14.4.07

Κατασκήνωσή μου!!!

Κράτησε λιγότερο από 48 ώρες, ήταν όμως επεισοδιακή η παραμονή μου στην Κατασκήνωση για αυτό το Πάσχα! Όλα τα κουφά έγιναν! Κατ' αρχάς αντί να μείνω με τις φίλες μου έμεινα με τις μικρές και αναγκαστικά έπρεπε να παίζω τη φρόνιμη και να τους λένε να κοιμηθούν. Ακόμη οι δουλειές ήταν ατέλειωτες! Δέκα χρόνια τακτικός θαμώνας της κατασκήνωσης δεν ξανάδα τετοιο πράγμα! Μέχρι να τελειώσει η μια δουλειά άρχιζε και η άλλη! Και έφαγα και την παρατήρηση μου στο τέλος γιατί επειδή είχα χτυπημένο το χέρι μου δεν ήμουνα σε φάση να κάθομαι να πλένω το φάρμακο για να βοηθήσω στο σερβίρισμα. Α ναι, χτύπησα και το χέρι μου στην ανάβαση του βουνού! Ή μάλλον όχι, στην κατάβαση!:p Δεν ήταν τίποτα σοβαρό, μάλλον βλακεία, αλλά έγδαρα την παλάμη μου ακριβώς κάτω από τον δείχτη του δεξιού χεριού και όπου αγγίξω πονάει! Εκτός των άλλων τα βράδια ήταν τόσο κρύα, συνεχώς ξυπνούσα, και παραμιλούσε και η διπλανή μου! Α και πιάστηκα και από το φτεροvolley(θα το εξηγήσω αργότερα)!:p
Νομίζω μοιάζει με ένα αρκετά δύσκολο σχεδόν διήμερο και όχι τόσο ευχάριστο! Τελικά πρέπει να είμαι ένας πολύ ανάποδος άνθρωπος γιατί αν και κουράστηκα σωματικά ψυχικά αισθάνομαι πολύ ξεκούραστη, πολύ χαρούμενη! Την πρώτη νύχτα ήμουν αρκετά, εώς πολύ θλιμμένη αλλά από το επόμενο πρωινό όλα άρχισαν να γίνονται όμορφα! Το πρωί της Παρασκευής είχαμε Θεία Λειτουργία και σε μια στιγμή, όταν ψαλλόταν το χερουβικό νομίζω, κοίταξα τους ανθρώπους γύρω μου και μου φανήκαν τόσο όμορφοι, κι ήταν όλα τόσο απλά... Κρατώ ακόμη την προσευχή κάτω από τα αστέρια... γιατί παρόλο το κρύο δεν μπορούσα να μην κάνω και λίγα λεπτά προσευχής κάτω από τον ουρανό... η πρώτη νύχτα ήταν συννεφιασμένη και τα αστέρια λιγοστά, τη δεύτερη ήταν περισσότερα τα αστέρια... και λιγότερα τα αγκάθια στην ψυχή μου... Έπαιξα επίσης με την ψυχή μου φτεροvolley! Καλά το φτεροvolley μεγάλη πλάκα! Βασικά παίζεται με μπάλες και ρακέτες του badminton αλλά σε γήπεδο του volley με ή χωρίς net και μπορούν να μπουν μέχρι και 5-6 άτομα στην κάθε ομάδα! Ότι θα 'ρχόταν η μέρα που θα γνώριζα τη χαρά της άθλησης δεν το πίστευα! Και ο περίπατος ήταν πολύ ωραίος, και έκατσε και μια καημένη φίλη μου και μου έπλυνε το χέρι με νερό μέχρι να μπορέσουμε να επιστρέψουμε πίσω! Στη μνήμη μου μένουν τόσες εικόνες... μα ξεχωρίζει μια... η Κατασκήνωση, η ΚΑΤΑΣΚΗΝΩΣΗ ΜΟΥ!!! Μακάρι να κρατήσω τις υποσχέσεις που έκανα...