9.4.07

Να μιλήσω... ή να τα κρατήσω για 'μένα;...

Κάποιοι μιλάνε πολύ πιο εύκολα από κάποιους άλλους! Τα λένε όλα, ή τουλάχιστον σχεδόν όλα όσα τους βασανίζουν. Δεν είναι όμως όλοι έτσι. Κάποιοι κάνουν τις επιλογές τους, κάποια τα λένε, κάποια τα κρατάνε για τον εαυτό τους. Ίσως αυτό να είναι και το καλύτερο... Είναι όμως και κάποιοι που δε μιλάνε και πολύ... έως και καθόλου! Μπορεί φυσικά να είναι και λαλίστατοι όμως πάντα αποφεύγουν να μιλήσουν για τον εαυτό τους και για αυτό που πραγματικά τους βασανίζει... κοιτάζουν τον άλλο και τρομάζουν... δεν μπορούν να πουν... υπάρχει ο φόβος ότι ο άλλος δε θα καταλάβει, πως θα κρίνει και θα κοιτάξει χαζά... υπάρχει ο φόβος πως η ψυχή θα αδειάσει... Θυμάμαι μια φορά μια φίλη μου σχεδόν να με παρακαλεί να της μιλήσω, ξέροντας ότι το έχω ανάγκη, κι εγώ με ξεψυχισμένη φωνή να της λέω δεν μπορώ!... Και μου είπε τότε, "Γράψε μου το, τότε!". Και της είπα εντάξει πιστεύοντας πως θα ήταν πολύ πιο εύκολο!... Ήτανε πιο εύκολο αλλά όχι όσο νόμιζα. Η κάθε λέξη γραφόταν με δυσκολία, δάκρυα γέμιζαν τα μάτια μου... Και πραγματικά μέχρι και σήμερα υποφέρω κάθε φορά που θέλω να πω κάτι σοβαρό!... Μέχρι και σήμερα είναι στιγμές που σιωπώ... μη μπορώντας εγώ η ίδια ίσως να αντικρύσω την αλήθεια...
Και το πιο παράλογο να είναι ότι εγώ από πάντα ήθελα τόσο πολύ οι άλλοι να με εμπιστεύονται... Τις τελευταίες μέρες με εμπιστεύτηκαν άνθρωποι εκεί που δεν το περίμενα καθόλου και χωρίς καν να το ζητήσω σε κάποιες περιπτώσεις!... Απίστευτη η αίσθηση που σου αφήνουν τέτοιες εμπειρίες... υπάρχει η χαρά της επικοινωνίας... το βάρος του προβλήματος... η ευθύνη της γνώσης... Γενικά έχω ενσυναίσθηση... και οι άλλοι νομίζω το καταλαβαίνουν γι' αυτό μου μιλάνε πολλοί! Και πραγματικά ο κάθε άνθρωπος για μένα είναι μια ανακάλυψη... και ταυτόχρονα μια αποκάλυψη!...
Ναι, μπορώ να καταλάβω... Μα αυτό που δεν κατάλαβα ποτέ είναι πως και οι άλλοι μπορούν να καταλάβουν εμένα! Μπορεί όχι όλοι και μπορεί όχι πάντα αλλά μπορούν! Δεν τα κρατώ όλα για μένα, όχι πια... και είναι νομίζω καλύτερα. Το μέτρο είναι πάντα το καλύτερο. Ο Αριστοτέλης το κατάλαβε από νωρίς και ευτυχώς δεν το κράτησε για τον εαυτό του αλλά το άφησε παρακαταθήκη για όλους εμάς! Ευχαριστώ όλους όσοι με έχουν ακούσει έστω και για μερικά δευτερόλεπτα... εύχομαι να μπορώ πάντα να ακούω... αλλά και να μιλώ...