11.2.18

Το πέρας της πρώτης νιότης

Αποχωρεί, σαν μια μικρή φευγαλέα σπίθα. Αμυδρές η μνήμες αλλά ο πόνος, βουτηγμένος στην απέλπιδη πίστη, διαπεραστικός. Κανείς τελικά δεν μπορεί να μαντέψει τι κρύβεται πίσω από την κάθε στροφή... θέα που σου κόβει την ανάσα ή ιλιγγιώδης ταχύτητα που θα σου κόψει το νήμα της ζωής.

Η πίκρα χρωματίζει το αίμα στις φλέβες κίτρινο και σκοτώνει σταλια-σταλιά. Χάθηκε η εμπιστοσύνη στο αύριο, η πεποίθηση ότι η αγάπη περιμένει και οι καρδιές των αδικημένων και των αδικοχαμένων θα λυτρωθούν.

Το ψωμί και το τυρί δεν υπάρχουν πια πάνω στα τραπέζια των ανθρώπων, όχι γιατί δεν έχουν χρήματα αλλά χρόνο. Πού πάει ο χρόνος, πού κυλάει και αμετάκλητα χύνεται; Ποτίζει την απελπισία ή εργάζεται την αρετή;

Δε θα εκπληρωθούν ποτέ όλες οι ευχές, ούτε και όλες οι υποσχέσεις. Θα εγκύψουμε μέσα στην ψυχή και θα βρούμε την ευτυχία μέσα στη δυστυχία πριν κληθούμε να πούμε το στερνό αντίο.

30.12.17

Θα βρούμε τουλάχιστον το βυθό της αβύσσου;

Όταν ο Tyler Durden γεννήθηκε μέσα από τη φαντασία ενός ταλαίπωρου άυπνου ανθρωπάκου με σκοπό να τον θεραπεύσει από την καταναλωτική του νοσηρότητα μέσα από την πρωτοφανή οδό μιας καθαρτικής ή μη βίας, αμφιβάλλω αν μπορούσε να φανταστεί πόσο βαθύτερα ακόμη θα εισχωρούσε η αρρώστια αυτή μέσα στην ψυχή μας...

Έχουμε μετατρέψει τα πάντα σε προϊόντα, ακόμη και τις εμπειρίες, ειδικά τις εμπειρίες. Τις επισκεπτόμαστε αντί να τις ζούμε, τις απαθανατίζουμε κι ύστερα όμορφα τις συγυρίζουμε στις πολύτιμες φατσοσελιδούλες μας.

Αλλά και αν ακόμη ξεφύγουμε από τα νύχια των κοινωνικών δικτύων υποφέρουμε από απόλυτα σενάρια του τι αποτελεί εμπειρία, τα οποία συγγράφονται για εμάς αλλά χωρίς εμάς. Μας εξηγούν ποια ταινία πρέπει να δούμε, ποιο θέατρο, συναυλία, σε ποια μπουζούκια πρέπει να πάμε και ποιο φαγητό σε ποιο εστιατόριο επιβάλλεται να δοκιμάσουμε. Και το χειρότερο, ντύνονται ύπουλα το ένδυμα της εισήγησης ενώ εμείς γεμίζουμε τύψεις αν δε συμμορφωθούμε νομίζοντας τη ζωή, πια, ως το άθροισμα υπαγορευμένων εμπειριών.

Καταναλώνουμε τη ματαιοδοξία δυστυχισμένων ανθρώπων και των άδειο διανοητισμό έχοντας μάθει να τα προτιμάμε από την ομορφιά της τέχνης και την αλήθεια της πνευματικότητας. Έχουμε ξεχάσει ή ίσως δε μάθαμε ποτέ πώς είναι να γεμίζεις και όχι αδιάκοπα να αδειάζεις.

Η ζωή προσπαθεί να μας κρατήσει κοντά της δίνοντάς μας οξυγόνο με το ζόρι όταν για λίγο ξεχνιόμαστε και ρίχνουμε τις άμυνές μας. Υπάρχει το νόημα, προορισμένο μόνο για όσους έντιμα το αναζητήσουν, όσους υπερβούν την πλεονεξία τους, πετάξουν τους παραμορφωτικούς καθρέφτες και αναζητήσουν το βίωμα εκεί που βρίσκεται, στην αειθαλή Άμπελο.

29.9.17

Σε κάποια θάλασσα...

Ήθελα στη ζωή μονάχα να παίζω αμάδες κι εκείνη με τιμώρησε αιώνια να τους διδάσκω αφαιρώντας από το παιχνίδι κάθε σταγόνα απόλαυσης.

Ατενίζω κάποτε από το μπαλκόνι τη γραμμή του ορίζοντα που ενώνει τα δύο αγαπημένα μου γαλάζια. Και ακριβώς, σε εκείνη τη στιγμή γελιέμαι, νομίζω πως βλέπω το όνειρό μου να ξεκουράζεται. Μα είναι μονάχα η ιδέα του, μια οφθαλμαπάτη.

Με εγκατέλειψαν και το όνειρο και η πραγματικότητα. Ζω στο ανάμεσό τους σαν ένα τεράστιο ραγισμένο αυγό πάνω στο σινικό τείχος.

Και τι δε θα έδινα για μια επίσκεψη της αγάπης;