ίσως φταίνε τα φεγγάρια

Ποιος θα το ΄λεγε ότι θα πρέπε να ξανακούσω -υποχρεωτικά- Αλκίνοο από το Έκτος τόπου και χρόνου και τον Ανεμοδείκτη, εγώ που τον έκρυψα για να μην μπορώ να τον βρω. Και τώρα πώς να τον τραγουδήσω; Όχι, αυτό μες στη μουχλιασμένη μου ρουτίνα φέτος, δεν το περίμενα. Μια πίσσα είναι όλα αυτή τη χρονιά αλλά το φοιτητιλίκι δε μου λείπει! Η Λήδρας μου λείπει και τα βράδυα με ύψιλον, εκείνα της παρακμής, πριν το γιώτα. Και μοιάζουν όλα τακτικά, κι έχω λεφτά στο χέρι, περιμένω το κόκκινο ψυγείο... και λιώνω... Ναι ρε, δε θέλω ευθύνη, αλητεία θέλω, λίγη παραπάνω τρελά. Με τρομάζει η ιδέα πως δε θα σταματήσω ποτέ να πηγαίνω στο σχολείο, αλλά πού είναι καλύτερα; Μες στα παγωμένα από το κλιματιστικό γραφεία; Ποιος φταίει; Και με τι ψυχή να τραγουδήσω; Άφου όλοι όσοι αγαπήσαμε μαζί τον ατσαλάκωτο με την κιθάρα θα λείπουν... δε θα ναι κανείς να μου πει, "Είσαι τρελή; Τραγουδάς Αλκίνοο;" Κρυφά θα τραγουδήσω, να μη με ακούσει κανείς που ξέρει... γιατί δε φταις εσύ, τα φεγγάρια φταίνε, και τ' αστέρια, που μου έπεσαν απ' τα καμένα χέρια.

δίχως

Ήμουνα αφηρημένη, εντελώς αφημένη, οι δρόμοι κυλούσαν σαν ψέμα που σε τυλίγει για να σε παγώσει. Με κατέκλυσε ο θυμός, η μοναξιά, η ζήλεια... Όλα όσα σε αηδιάζουν πάντα θα σε κυνηγάνε. Είναι απίστευτο το κρύο κι εγώ αισθάνομαι πάνω μου μια αγκαλιά που δεν υπάρχει. Τίποτα δεν υπάρχει για να το κηλιδώσεις, αλήθεια στο λέω. Μήπως ειπώθηκαν αντίο που δεν τα γευτήκαμε ποτέ; Και ρωτάω ακόμη, τώρα που το φως δεν μπορεί να μου σβήσει τις σκέψεις, πού είσαι; Μια μαύρη τρύπα έγιναν όλα, το όνειρο είναι καταδικασμένο έξω από το χωρόχρονο, και εμένα δε με παίρνει άλλο ένα γιατί. Βιάζομαι, μα ίσως δεν πρέπει, τι έχω να προλάβω, και τι να τα κάνω πια τα μοναχικά ταξίδια. Μ' ακούς; Σε ψάχνω. Θα σε βρω ποτέ; Τόσο κοντά πάντα ο θάνατος, υποκρινόμαστε πως τον αγαπάμε γιατι τον φοβόμαστε. Κατακλύζομαι από ηχοστιγμές, δανεικές από ευτυχισμένους ανθρώπους. Πώς να αλλάξω τον κόσμο που ούτε εμένα δεν μπορώ να αλλάξω; Κοιτάζω τον Σταυρό, όλο Τον κοιτάζω αλλά δε χαμηλώνω πια τα μάτια. Η φαντασιοπληξία μού έχει φτιάξει έναν υπερφύαλο κόσμο... μόνο ό,τι δεν υπάρχει αγαπάω.

πρόσωπα

Ήταν η πικρία και...

η ζήλεια,

σίγουρα ήταν.

Κι ήταν βέβαια,

αδιέξοδα,

όλοι οι δρόμοι.

Μα ίσως σήμερα,

να είναι επιτέλους,

μια καινούργια μέρα,

ίσως.