10.7.18

Τα κεκτημένα

Βασική αρχή του συμπεριφορισμού:

Ό,τι το άτομο θεωρεί δεδομένο προνόμιο, δεν αποτελεί κίνητρο. Η δε απομάκρυνσή του αποτελεί αντικίνητρο.

Όλοι έχουμε τη ψευδαίσθηση του κεκτημένου και του δεδομένου με διαφορετικούς τρόπους. Κάποιοι δεν υπήρξαν ποτέ πραγματικά άρρωστοι, άλλοι δε γνώρισαν ποτέ φτώχια, μερικοί δεν έζησαν ποτέ την αποτυχία και λίγους, ελάχιστους δεν τους άγγιξε ποτέ η απόρριψη.

Τη μετοχή παρακειμένου κεκτημένος -η -ο δεν τη μάθαμε στο σχολείο αλλά από τις ειδήσεις των 8:30. Την ακούσαμε από τα στόματα των λεγόμενων συνδικαλιστών -Συνδικαλιστής: Αυτή κι αν είναι δύσκολη λέξη.- των οποίων τα λόγια βρίσκω ομολογώ πιο δυσνόητα από στίχους του Σεφέρη. Ίσως γιατί πάντα ένας ποιητής προσπαθεί κάτι να πει. Ενώ ο περίφημος συνδικαλιστής πάντοτε προσπαθεί κάτι... να μην πει. Και αυτό το κάτι είναι συγκεκριμένο στην κάθε περίπτωση. Πολύ δύσκολη δουλειά, άλλοι να σε πληρώνουν, και για άλλους εσύ στην πραγματικότητα να δουλεύεις. Λάθος: γιατί οι συνδικαλιστές στην εκπαίδευση σε αυτό το νησί πληρώνονται και από το κράτος και από εμάς τους συναδέλφους τους... Συγκλονιστικό. Και βέβαια δεν αξίζει τίποτα λιγότερο στους θεματοφύλακες των... κεκτημένων μας.

Ως επαγγελματίας, ανήκω στη γενιά των μιλένιαλς που δεν είχε ποτέ κεκτημένα. Βρίσκονταν και βρίσκονται όλα πάντοτε στον αέρα. Έμαθα να ζω τη στιγμή, ενίοτε και να τη διασκεδάζω. Δεν έλειψαν τα βράδια που έβρεξα το μαξιλάρι μου, μη γνωρίζοντας αν θα έχω δουλειά από Δευτέρας.

Δέκα χρόνια μετά βρίσκομαι στο τρομακτικό κατώφλι της μονιμοποίησης που δεν τη θέλω αλλά τη χρειάζομαι, που δεν ξέρω αν θα έρθει, που κατά βάθος γνωρίζω ότι δεν πρέπει να υπερασπιστώ. Γιατί το μόνο που οφείλω να προστατεύσω ως πρεσβευτής της γνώσης, δεν είναι το μικροσυμφέρον μου, αλλά η αλήθεια.

Είμαι τόσο αφελής που ακόμη προσπαθώ να κατανοήσω πώς γίνεται ο μέσος όρος ωρών διδασκαλίας των εκπαιδευτικών στην πατρίδα μου να είναι 400 - 450 ώρες ενώ εγώ εργάζομαι 750 - 800 ώρες. Μεγάλη παγίδα οι μέσοι όροι... Παλεύω να αντιληφθώ πως γίνεται η μείωση περιόδων διδασκαλίας με τα χρόνια υπηρεσίας να συνοδεύεται από αύξηση εξωδιδακτικών καθηκόντων όταν όλοι αναλαμβάνουμε τις ίδιες υποχρεώσεις στην αρχή του σχολικού έτους. Και είναι ή δεν είναι απαραίτητες οι μειώσεις αφού οι έχοντες θα τις κρατήσουν ενώ οι επόμενοι δε θα τις γευτούν ποτέ;

Κι εγώ να πρέπει να συμπαραταχθώ με αυτούς τους ανθρώπους γιατί τα συμφέροντά μας δήθεν ευθυγραμμίζονται, γιατί αν χάσουν αυτοί τα προνόμιά τους, θα μειωθούν οι ανάγκες και η πολιτεία δε θα με χρειαστεί τον επόμενο Σεπτέμβρη. Η λογική μου με νουθετεί αλλά η ψυχή μου οργίζεται.

Βαρετές λεπτομέρειες όλα αυτά μπροστά στην αλήθεια έτσι όπως μου τη δίδαξε ο Ντοστογιέφσκι με το στόμα του πρίγκιπα Μίσκιν: Στα παιδιά οφείλεις την αλήθεια, τόσο απλά. Έξι χρόνια παιδαγωγικής και ψυχολογίας δεν μπόρεσαν να θεραπεύσουν τη σύγχισή μου, με έσωσε εν τέλει η λογοτεχνία. Από τότε, είμαι αθεράπευτα ειλικρινής με τους μαθητές μου, το ναι μου είναι ναι, και το όχι μου όχι. Και το μπράβο μου δεν είναι ψευτιά ξεσηκωμένη από αμερικανικό εγχειρίδιο αλλά αυθεντικός ενθουσιασμός.

Έχω χάσει τον ενθουσιασμό μου... πασκίζω να επιβιώσω τις 800 μου ώρες χωρίς παράπλευρες απώλειες και το καλοκαίρι μού φαίνεται τρομακτικά μικρό. Η υποκρισία του συνδικαλισμού με σκοτώνει αλλά πρέπει να συρθώ έξω από την τρύπα μέσα στην οποία με χώνουν. Η αγάπη για το παιδί και η αναζήτηση της γνώσης δεν μπορούν να μετατραπούν σε κεκτημένα κανενός, είναι τα πραγματικά κίνητρα για υπηρεσία της παιδείας απέναντι στον εξανδραποδισμό στον οποίο μας οδηγεί ο ιστός της εκπαίδευσης και οι αυλοκόλακές της.

14.6.18

Το κοριτσάκι με τα σπίρτα

Μου πήρε πολλά χρόνια να καταλάβω ότι ήμουνα εγώ. Άναβα το ένα σπίρτο πίσω από το άλλο κι έβλεπα την αγάπη και την ευτυχία να ανθίζουν μπροστά στα μάτια μου. Ξόδεψα το κάθε δευτερόλεπτο πιστεύοντας ότι ήμουν η Τερέζα, μα δεν ήταν αλήθεια, ήμουν, είμαι κάποια άλλη. Η Τερέζα κράτησε με υπομονή το χέρι της μέχρι που το έβαλε μες στις παλάμες του ο Τομάς. Η ιώβειος υπομονή της απέδωσε και η ζωή την άμειψε με τον έρωτα της ζωής της έστω και στο τέλος.

Ενώ εγώ τι περίμενα, ένα πουκάμισο αδειανό... λινό, ακριβό, αλλά αδειανό. Η φαντασία μου δε με πήγε μακριά, με κράτησε εδώ• γιατί το μόνο που θέλησα πραγματικά ποτέ ήταν ένα χάδι του, ένα διαπεραστικό του βλέμμα, το χέρι του να κρατάει το δικό μου. Ατελείωτα τα καμένα σπίρτα, μου χάρισαν ό,τι μου αρνήθηκε η πραγματικότητα.

Μα ίσως να μπορούσα να ήμουν η Τερέζα αλλά να μη θέλω. Εξάλλου είμαστε και οι δύο πολύ έντιμοι για να ενδυθούμε ήρωες του Κούντερα. Εγώ δεν μπορώ να περιμένω χωρίς να μου το ζητήσεις κι εσύ με αγαπάς υπερβολικά για να μου ζητήσεις να περιμένω.

Δεν είμαι ούτε το ανώνυμο πονεμένο κοριτσάκι του Άντερσεν. Δεν είμαι καμία από τις ηρωίδες που αγάπησα. Είμαι εγώ και πρέπει να σταματήσω να με φοβάμαι. Είμαι εγώ.

4.6.18

Πράσινα γλυκά μου μάτια

Couldn't have said it any better... 

20.5.18

Δίνη

Υπάρχω σε μία παρένθεση στην τελευταία υποσημείωση του επίμετρου που κανείς ποτέ δε θα διαβάσει. Κρατάω το χέρι στα δάκρυά μου που τους απαγορεύεται να κυλήσουν και χαμογελάω χλωμά. Μέσα μου ένας χείμαρρος γίνεται ρυάκι ενώ η ρημαγμένη γη μου τον καταπίνει. Με περιβάλλει μια πράσινη ανεμελιά χωρίς να με αγγίζει. Και ο κόμπος στον λαιμό κατεβαίνει στην καρδιά που παλεύει να χτυπήσει. Δε θα γνωρίσουν όλοι οι άνθρωποι τη χαρά, κάποιοι μονάχα θα την ονειρευτούν. Ίσως να 'ναι κι αυτό κάτι.

15.5.18

Λέιλα Αλ Γαντούρ

Δε σε γνωρίζω, ούτε και θρηνώ για τον πρόωρο χαμό σου. Σε αποχαιρετώ μονάχα για να μη σε ξεχάσω. Κάποιος σου το οφείλει να σε θυμάται Λέιλα.

Είμαι θυμωμένη, όχι με αυτά που συμβαίνουν, όχι με τις πάντα ανοιχτές πληγές της Γάζας, αλλά με τον γυάλινο τυφλό εαυτό μου. Ο εγωκεντρισμός μου με τρυπάει καθημερινά και αλύπητα. Δεν ξέρω τι σημαίνει αγάπη, δεν έχω μάθει να προσεύχομαι γι' αυτούς που υποφέρουν.

Πρέπει να βιαστώ, χρειάζεται να νιώσω κάτι παραπάνω από αυτολύπηση και υπεροψία. Πώς θα ισχυριστώ ότι έζησα; Ποια ακριβώς γελοία στιγμή πιστέψαμε πως ζωή είναι η διασκέδαση; Και τι ακριβώς διασκεδάζουμε, τι σκορπάμε, τη θλίψη, τη μνήμη της θλίψης; Τη μνήμη του εαυτού, τον εαυτό.

Η Λέιλα Αλ Γαντούρ, 8 μηνών, απεβίωσε αφού εισέπνευσε δακρυγόνο κατά τη διάρκεια επεισοδίων στη Γάζα.