δρόμοι, παράθυρα, μουσική και ουρανός

Είναι αλήθεια, κανείς άλλος δε θα μπορούσε να περπατήσει πάνω σ' αυτή τη μελωδία εξόν απ' αυτή. Βουίζει εδώ και μέρες μέσα στ' αυτιά μου. Μου θυμίζει πόσο ξαφνικά πάντα συμβαίνουν όλα, τα ευχάριστα, τα δυσάρεστα. Κανείς δεν είναι έτοιμος, ποτέ. Το λόγο τον μαθαίνουμε όταν όλα βρίσκονται πολύ μακριά. Επέστρεψες αναπάντεχα, με τρόμαξες έτσι όπως μπήκες, από την πίσω πόρτα. Απ' την πίσω πόρτα μόνο όσοι μας αγαπάνε μπαίνουν. Άσε μου το χέρι, πάγωσε η καρδιά μου, φοβάμαι μη μου θρυμματιστεί. Μετράω χαστούκια, το σημερινό δεν το περίμενα. Ήσουν πολύ σκληρή μαζί μου, Μοναξιά. Με εκδικιέσαι που προσπάθησα να ζήσω δίχως εσένα. Όλα τα φοβικά αντικείμενα επιστρέφουν όσο τα φοβάμαι, γι' αυτό κι εσύ συνεχίζεις να με κοιτάζεις στα μάτια αδυσώπητα. Ξέρεις. Πρέπει να το χάρηκες πολύ σήμερα, ένα κρύο πιάτο με επιλογές που δε θέλω να παραδεχτώ πως με αφορούν, ή μάλλον πως δε με αφορούν. Προσπάθησα πολύ, να είμαι δεδομένη για όσους αγάπησα, κόντρα στην ίδια μου τη φύση. Ένα μικρό όνειρο, να υπερβώ εαυτόν. Δεν είμαι φτιαγμένη για καμιά υπέρβαση, εντελώς ανήμπορη, βυθισμένη μέσα στα δάκρυα της ματαίωσης που με κοιτάζει από το απέναντι παγκάκι λυπημένη... που δεν τα κατάφερα.

Νόμιζα πως είχα ξεμπλέξει από ΄δω μέσα, πως είχα γίνει κι εγώ πρόπερ και ντίσεντ... Δε μου έλειψε, όχι πολύ, μα με έπνιξε η ανάγκη να επικοινωνήσω όλα αυτά που δεν ξέρω αν μπορούν να παρούν μια πραγματική φόρμα. Μισώ όλα όσα με κάνουν να αισθάνομαι λιγότερο άνθρωπος, φαίνεται πως μισώ τον εαυτό μου, όχι πολύ σπάνια... Όλες οι φορές που απάντησα, που προσπάθησα να αποδείξω, σε ποιον να αποδείξω; Είναι κι όλες εκείνες οι φορές που ειρωνεύτηκα γιατί νόμισα πως εγώ ξέρω καλύτερα. Έκανα μια συμφωνία και πήρα ακριβώς εκείνο που ζήτησα, απίστευτο. Και είμαι τόσο ευτυχισμένη, εκτός από αυτές τις μικρές ώρες που δεν είμαι. Θέλω να ζητησώ ακόμη κάτι, να ξυπνήσω αύριο πρωί και να μη θυμάμαι, να μην ελπίζω σε όλα αυτά που δε θα γίνουν ποτέ. Θα ήθελα να με εκπαιδεύσω να αγαπάω όλες τις πορτοκαλί στιγμές...

- Θέλετε να πείτε πως τα χρήματα είναι ένα βάρος που πρέπει να το φορτώνουμε στους άλλους;
- Ναι, κάπως έτσι.

υ.γ. Δε θα γίνει ποτέ όπως στις ταινίες. Ευτυχώς.

Παλιές μελωδίες που με κάνουν να τρέμω, εικόνες από ταινίες που ρούφηξα μονάχη μου. Λίγες κακές επιλογές και πάει ένας χρόνος από την τελευταία φορά που επισκέφτηκα το αγαπημένο μικρό μου σινεμαδάκι, τόσο δικό μου, παρά τη δηθενιά πολλών, τη δικιά μου δηθενιά. Νοσταλγώ, όλα εκείνα που έζησα εκείνους τους μικρούς μήνες του χειμώνα, τρέχοντας μέσα στο ψιλόβροχο τρίβοντας τα τραυματισμένα μου τότε χέρια... οι στέγες που νομίσα πως ακούμπησα, το χιόνι που ένιωσα να παγώνει τις βλεφαρίδες μου, μπήκανε άμμοι στα παπούτσια μου, ο χρόνος θρυμματίστικε απάνω σε όλο μου το σώμα. Την τελευταία φορά ήσουνα κι εσύ εκεί, από τότε δεν ξαναπήγα. Σαν να τα σκαρφίστηκε όλα αυτά ο Κατιλίνας, δε συμφωνείς;