Ποιος θα το ΄λεγε ότι θα πρέπε να ξανακούσω -υποχρεωτικά- Αλκίνοο από το Έκτος τόπου και χρόνου και τον Ανεμοδείκτη, εγώ που τον έκρυψα για να μην μπορώ να τον βρω. Και τώρα πώς να τον τραγουδήσω; Όχι, αυτό μες στη μουχλιασμένη μου ρουτίνα φέτος, δεν το περίμενα. Μια πίσσα είναι όλα αυτή τη χρονιά αλλά το φοιτητιλίκι δε μου λείπει! Η Λήδρας μου λείπει και τα βράδυα με ύψιλον, εκείνα της παρακμής, πριν το γιώτα. Και μοιάζουν όλα τακτικά, κι έχω λεφτά στο χέρι, περιμένω το κόκκινο ψυγείο... και λιώνω... Ναι ρε, δε θέλω ευθύνη, αλητεία θέλω, λίγη παραπάνω τρελά. Με τρομάζει η ιδέα πως δε θα σταματήσω ποτέ να πηγαίνω στο σχολείο, αλλά πού είναι καλύτερα; Μες στα παγωμένα από το κλιματιστικό γραφεία; Ποιος φταίει; Και με τι ψυχή να τραγουδήσω; Άφου όλοι όσοι αγαπήσαμε μαζί τον ατσαλάκωτο με την κιθάρα θα λείπουν... δε θα ναι κανείς να μου πει, "Είσαι τρελή; Τραγουδάς Αλκίνοο;" Κρυφά θα τραγουδήσω, να μη με ακούσει κανείς που ξέρει... γιατί δε φταις εσύ, τα φεγγάρια φταίνε, και τ' αστέρια, που μου έπεσαν απ' τα καμένα χέρια.
Σάββατο, 07 Νοεμβρίου 2009
ίσως φταίνε τα φεγγάρια
by zVyk , 21:25
Πέμπτη, 22 Οκτωβρίου 2009
δίχως
Ήμουνα αφηρημένη, εντελώς αφημένη, οι δρόμοι κυλούσαν σαν ψέμα που σε τυλίγει για να σε παγώσει. Με κατέκλυσε ο θυμός, η μοναξιά, η ζήλεια... Όλα όσα σε αηδιάζουν πάντα θα σε κυνηγάνε. Είναι απίστευτο το κρύο κι εγώ αισθάνομαι πάνω μου μια αγκαλιά που δεν υπάρχει. Τίποτα δεν υπάρχει για να το κηλιδώσεις, αλήθεια στο λέω. Μήπως ειπώθηκαν αντίο που δεν τα γευτήκαμε ποτέ; Και ρωτάω ακόμη, τώρα που το φως δεν μπορεί να μου σβήσει τις σκέψεις, πού είσαι; Μια μαύρη τρύπα έγιναν όλα, το όνειρο είναι καταδικασμένο έξω από το χωρόχρονο, και εμένα δε με παίρνει άλλο ένα γιατί. Βιάζομαι, μα ίσως δεν πρέπει, τι έχω να προλάβω, και τι να τα κάνω πια τα μοναχικά ταξίδια. Μ' ακούς; Σε ψάχνω. Θα σε βρω ποτέ; Τόσο κοντά πάντα ο θάνατος, υποκρινόμαστε πως τον αγαπάμε γιατι τον φοβόμαστε. Κατακλύζομαι από ηχοστιγμές, δανεικές από ευτυχισμένους ανθρώπους. Πώς να αλλάξω τον κόσμο που ούτε εμένα δεν μπορώ να αλλάξω; Κοιτάζω τον Σταυρό, όλο Τον κοιτάζω αλλά δε χαμηλώνω πια τα μάτια. Η φαντασιοπληξία μού έχει φτιάξει έναν υπερφύαλο κόσμο... μόνο ό,τι δεν υπάρχει αγαπάω.
Κυριακή, 18 Οκτωβρίου 2009
The myth of Sisyphus
And here are trees and I know their gnarled surface, water, and I feel its taste. These scents of grass and stars at night, certain evenings when the heart relaxes - how shall I negate this world whose power and strength I feel? Yet all the knowledge on earth will give me nothing to assure me that this world is mine. You describe it to me and you teach me to classify it. You enumerate its laws and in my thirst for knowledge I admit that they are true. You take apart its mechanism and my hope increases... What need had I of so many efforts? The soft lines of these hills and the hand of evening on this troubled heart teach me much more.
Albert Camus, 1942
Diseño por headsetoptions | A Blogger por Blog and Web